Golden years

Zorg au pair
Sinds maart alweer zijn we op zoek naar een nieuwe zorg au pair. Daarvoor ontbreekt in Nederland eigenlijk een goede infrastructuur – de juiste wegen om een goed iemand te bereiken. Oftewel, goede wegen om de juiste persoon daarvoor te bereiken. We zoeken bij gebrek aan beter dan maar via de site greataupair.com en ook via allerlei Facebook pagina’s van expat- en au pair-groepen in binnen- en buitenland, maar dat blijft toch maar een beetje aanrommelen.

Bagger
We zijn in de loop der tijd links en rechts behoorlijk wat bagger tegengekomen, hoewel we toch ook wel weer onze ideale zorg au pair van zo’n pagina geplukt hebben. Maar die site of die pagina’s is/zijn eigenlijk toch wel op de eerste plaats bedoeld of – naar ik ook wel te horen krijg – uitsluitend bedoeld voor au pairs voor kinderen, en niet voor zorg au pairs. Er bestaan ook wel gespecialiseerde bureau’s hiervoor, maar dan is het natuurlijk weer: ‘lang leve de overhead’! Nee, dank u.

Infrastructuur
Kortom, we missen in Nederland een kanaal waar zich specifiek zorg au pairs aanbieden, tegen minimale prijzen voor diegene die zoekt en tegen minimale prijzen voor diegene die zich aanbiedt. In Duitsland is dit veel beter geregeld en daar is een zorg au pair blijkbaar heel normaal. Daar is die infrastructuur er blijkbaar wél. Dat hoorden wij van de week van een vrouw die ons kwam interviewen voor een universitair onderzoek. Zij kwam hier omdat wij een van de weinige uitzonderingen (vandaar dat je die niet veel ziet) zijn in Nederland die gebruik maken van een zorg au pair. En inmiddels hebben we ook heel wat ervaring daarin opgebouwd. Ik hoop via haar wél nog enkele goede adressen voor zorg au pairs in Duitsland te krijgen.

Zorgteam
Vandaag hebben we overigens weer met een Spaans meisje geskypet dat wij beiden zonder voorbehoud graag zouden zien komen als zorg au pair. En een goede zorg au pair maakt mijn leven wél zorgeloos. Niet alleen vult zij de gaten op die er nu zijn in mijn zorg, ook voorkomt zij dat iemand in mijn omgeving tegen haar wil gebombardeerd wordt tot mantelzorgster want de meeste mensen leiden al een volkomen ‘dichtgetimmerd’ leven met weinig ruimte daarin om te mantelzorgen. Aan de andere kant voorkomt deze zorg au pair dat iemand in meer of mindere mate verpietert. Zo hoorde ik de afgelopen weken over iemand die – ondanks een heel ‘zorgteam’ en met zelfs een ‘zorgmanager’ – een jaar lang (!) niet gedoucht was, en die nu – volgens mij om het onvermogen van het zorgteam te verdoezelen – maar ontoerekeningsvatbaar wordt verklaard. Omdat niemand genoeg balls heeft gehad om haar écht aan te pakken, maar integendeel die bal met de een of andere kutsmoes telkens maar doorschoof naar een ander, of om dat hele zorgteam ontoerekeningsvatbaar te verklaren. En ik ruik ook alweer ‘nee’-zeggende managers. Schrijnend!

Golden years
Ik heb daarentegen zojuist een vriendin in Los Angeles geëmailed met daarbij de hierbovenstaande afbeelding met het onderschrift: Golden years, pa, pa, pa! (vrij naar David Bowie), en dat sloeg dan op de eerste plaats op die bloemen van dat plaatje. Hoogseizoen en bloei, begrijpt u wel? Maar het sloeg toch ook wel op mijn eigen welbevinden. Er zijn natuurlijk lichamelijke beperkingen (rolstoel en zo; het lijkt me bijvoorbeeld heerlijk om zomaar een stukje te gaan rennen, of om een tram te halen, of om met mijn kont in het gras van het nabijgelegen Westerpark te gaan zitten) en er is ook lichamelijk ongemak (misschien allereerst het niet-gemakkelijk, direct iets kunnen zeggen wanneer ik het bedenk, maar dat alleen maar kunnen als het eigenlijk al te laat is – na verloop van tijd wanneer ik er eindelijk in geslaagd ben lucht te happen, en ook dan nog slechts met de grootste moeite. Ik lijd aan het chronische spuit elf syndroom).

Senang
Toch voel ik me nu tamelijk senang. Weinig aan mijn hoofd en zo. Geen zorgen over werk en inkomen, geen issues met de meisjes. Geen onnodige druk op dierbaren (dóór die zorg au pair en m’n mantelzorgster). Dat geeft wel de nodige ruimte aan een verder eigenlijk toch misschien daarom juist wel armetierig bestaan, niet? Zo’n meneer in een rolstoel. Zielig, hè? En hij was nog wel zó kwiek. En ook nog zó in de bloei van zijn leven. Zoveel moois lag hem nog te wachten, niet?

Medelijden-model
Veel verder dan dit ‘medelijden-model’ komen we meestal niet. Een zorg au pair kan behoorlijk helpen mijn leven – voor zover dat mogelijk is – te normaliseren. Meer een ontzorg au pair dus. Wij hebben hier trouwens geen behoefte aan een zorg au pair die meer dan full time, drie maanden lang min of meer alle zorg momenten op zich neemt. We willen ons – superleuke – team vaste verzorgsters behouden, wat het zorg au pair-gebeuren tot uiterst parttime bezigheid bombardeert. Én een zorg au pair op maat dus. Overheid – maak dit mogelijk! Ontzorg de zorg!!

Ed was in zijn jonge jaren directeur van een afkickcentrum, deed verschillende andere dingen, en was uiteindelijk uitvoerend directeur van een succesvol voedingssupplementen bedrijf, totdat hij in 2011 getroffen werd door een herseninfarct en gediagnosticeerd werd met een locked-in syndroom. Sindsdien is hij herstellende, revalideert veelal, houdt zich onledig met dit blog, en hield zich daarnaast de eerste jaren bezig met de vertaling van enkele boeken over een bepaalde natuurlijke aanpak van kanker, ontwikkeld door een Britse groep wetenschappers.
Posts created 138

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Related Posts

Begin typing your search term above and press enter to search. Press ESC to cancel.

Back To Top