Zorgen om de zorg

Contactmomenten

De titel van dit stuk doet misschien denken aan een propagandakreet van de een of andere belangengroepering tijdens een protestdemonstratie. Of aan de 'sales pitch' van een aan de weg timmerende ziektekostenverzekering. Wij zijn zo goed, wij hebben namelijk zorgen om de zorg. Ja, ja. In werkelijkheid betreft het echter slechts een constatering van mijzelf, een constatering waartoe ik kwam na enkele 'contactmomenten' met verschillende zorginstanties. Eén hiervan betrof de weekend huisartsenpost en ook was er meerdere malen contact met de planning van de afdeling Urologie van de VU.

PGB
Laat ik allereerst even vooropstellen dat er niets mis is met mijn PGB, noch dat er sprake is van enige ontevredenheid met de zorg die ik daaruit ontvang of met mijn zorgverleensters, noch met mijn zorg au pair. Dit loopt allemaal uiterst soepel en stemt mij alleen maar tot tevredenheid. Ik denk dat Nederland een van de beste landen ter wereld is om invalide in te zijn. Prima infrastructuur, zowel letterlijk in Amsterdam met vervoer, alsook in de organisatie van mijn zorg.

Brokkenpiloot
Ik herinner mij echter wel nog een keer uit de tijd, inmiddels toch wel vele jaren geleden, dat ik zo'n beetje begon met regelmatig de brokkenpiloot uit te hangen. Ik was een jaar of tien, en ik sprong over het prikkeldraad bij de kloosterzusters, na in hun tuin wilde kastanjes uit de boom geworpen te hebben. En bij die sprong over dat prikkeldraad haalde ik mijn been nogal dramatisch open. Een blik in 'how the body works'. Ik herinner mij nog het zenuwachtige en vrij bloederige gehuppel naar huis terug. En ook dat ik in het ziekenhuis zonder problemen direct geholpen kon worden om de broodnodige hechtingen aan te laten brengen. Ik kan mij een aantal van dergelijke gebeurtenissen voor de geest halen.

Blaasstenen
Zoals u mogelijk wel weet uit de twee columns met de titel van die strekking, is er eind december vastgesteld dat ik last heb van blaasstenen. En eveneens dat deze operatief verwijderd zouden moeten worden. Er was echter weer niet sprake van acute noodzaak en ik zou dus van de planning te horen krijgen wanneer die operatie zou gaan plaatsvinden. Daarna heb ik - een maand geleden - een email naar het ziekenhuis gestuurd waarin ik melding maakte van toenemend lichamelijk ongemak ten gevolge van die blaasstenen. En van de eerstvolgende keer dat mijn mantelzorgster weer een week in Nederland zou zijn (zij verblijft nu meestal voor studie in Engeland). En dat ik dan (dus concreet in de periode van 7-15 februari 2017) graag geopereerd zou willen worden. Hierop heb ik echter niets vernomen, ik heb het vermoeden dat mijn email niet eens is gelezen.

Huisartsenpost
Afgelopen weekend hebben wij de weekend huisartsenpost gebeld vanwege een ernstig vermoeden van een (toenemende?) liesbreuk. En van de onvoordelige invloed van de gevolgen van de blaasstenen hierop. Na het nodige heen en weer gaan van gegevens leek er geen noodzaak (bij hún, met name) om stante pede in te grijpen.

Operatie
Vanochtend hadden wij weer contact met de afdeling planning van het ziekenhuis om te horen wanneer de blaasstenen operatie plaats zou vinden, en ook om de noodzaak tot snel ingrijpen te benadrukken door de verergerende liesbreuk, wat mede bewerkstelligd wordt door de toegenomen druk als gevolg van hoesten en ander lichamelijk ongemak voortvloeiend uit het hebben van die blaasstenen. De operatie was ingepland voor medio maart, hoorden wij, er waren immers nog veel ernstige gevallen vóór ons, door bezuinigingen in de zorg is de situatie hoe hij is, bla, bla, bla. Hoe anders dan vroeger, toen je veel eerder de zorg kon krijgen wanneer jíj die dacht nodig te hebben.

Levensbedreigend
Hetgeen ik in bovenstaande alinea's beschreven heb, deed mij constateren dat je momenteel alleen nog acuut zorg kunt krijgen als de situatie levensbedreigend is of wordt. Maar alleen dan. Dat lijkt het criterium te zijn - voorrang in geval van noodzaak. Selection by survival. En in het andere geval sluit je achteraan, dan kom je op de wachtlijst. En de rij wachtenden vóór u kan dan gemakkelijk enkele maanden lang zijn. En natuurlijk, tegen de tijd de situatie inderdaad levensbedreigend is, kán het ook te laat zijn. Survival of the fittest, zei Herbert Spencer al. Zo hoorde ik gisteren van mijn schoonzus het schrijnende verhaal van iemand die een plots en ernstig aneurysma had en die vervolgens in het ziekenhuis wegens afwezigheid van de artsen in verband met het weekend, naar huis werd gestuurd. En die vervolgens thuis liggend op bed in zijn trouwkostuum aan dit aneurysma overleed. All you need is love. Begrijpt u nu mijn zorgen om de zorg?