Zie de maan schijnt…

Plattegrond
IMG_0811-224x300 Zie de maan schijnt...We wilden afgelopen zaterdag (3 december) een plattegrond halen om onze route te bepalen voor het Amsterdam Light Festival, waar we volgens plan komende zaterdag naar toe zullen gaan. Waar K. en ik al een paar jaar heen plegen te gaan. Wij doen de looproute maar dan wel per fiets en rolstoel. Geen 'romantisch' boottochtje voor ons. Het is dan altijd wel een drukte van belang in het donker.

Tapas
Ik beschouw mijzelf een beetje afwijkend als deelnemer in de zelfbenoemde 'tapas-categorie', d.w.z. ik wil snel op verschillende locaties wat lichtobjecten zien (vandaar tapas), en dan weer aftaaien. Mijn afwijkende smaak heeft zich tot op heden nimmer laten vormen door de verlangens der commercie. En diezelfde vrij afwijkende smaak vertoont zich op velerlei gebied. Zo haat ik bijvoorbeeld Valentijnsdag maar vind ik écht moderne kunst vaak wél weer interessant. Maar ik doe het dus ook zo in musea - meestal sta ik binnen ruim een half uur weer buiten, tenzij het supergoed is. Met een museumjaarkaart is een dergelijke benadering ook haalbaar. Zo'n 'tapas-aanpak' houdt mij bij de les en dan blijf ik, afhankelijk van de tentoongestelde kunstwerken (en mijn redelijk morbide smaak natuurlijk) voldoende geïnteresseerd, en in het algemeen ook positiever gestemd.

Volksfeest
Dit in tegenstelling tot de grote groepen mensen of 'die-hards' die we jaarlijks tegenkomen op het Amsterdam Light Festival, en die met ons oplopen of varen, en die zich langzaam dwars door de stad van lichtobject naar lichtobject bewegen, veelal volgens een van tevoren nauwkeurig geselecteerde route, en die ogenschijnlijk enorm genieten van al dat moois. Zo sleuren veel bezoekers camera en statief met zich mee. En wordt het Amsterdam Light Festival een soort Nijmeegse Vierdaagse, een volksfeest. Mag die beker aan mij voorbijgaan? There's more to life. Erin, eruit, zo leef ík meer, en dat houdt mij eveneens bij bewustzijn. Ik kan maar zóveel zien voordat ik 'out' ga van al hetgeen er via mijn netvlies binnenkomt. K. is eigenlijk net zo. Die heeft voornamelijk nog meer gepland die dag, waar dan eveneens van genoten moet worden. Wanneer ik een expositie in zijn geheel zie en er ook de tijd voor neem, is dit voor mij meer een 'comabezoek' (een 'stille' verwijzing naar het comazuipen). Houdt mij een paar uur in een museum en ik ga het na een half uur onbedaarlijk op een gapen zetten en dan kun je mij naar buiten dragen.

Lekke band
Maar zoals zo vaak, liep het anders dan gepland. Kort voor onze stop voor de Stopera werd ik nog ingehaald door enkele politiek correcte veegpieten die me wilden 'high-fiven'. Maar mijn enige goede hand had ik nodig om de rolstoel te besturen. De 'plattegrond-kraam' op het Waterlooplein bij de Stopera, was er niet meer. Een treurige lege plek, waar het voorgaande jaren nog bruiste van de activiteit. Ola reed even naar de overkant van de straat richting Hermitage, waar op dat moment op de hoek een soort object annex kraam werd opgebouwd. Zij keerde even later terug, en we besloten dat zij een kaart zou uitprinten van internet. We begonnen aan onze terugtocht richting Nieuwmarkt om daar nog de rolstoeltoegankelijkheid na te gaan van enkele restaurants, maar al voor de Stopera begaf de band van mijn rolstoel het. Een lekke band! Mijn tweede in 5 jaar. Voor Ola commotie en een welkom avontuur, maar ik was er meer door uit het lood geslagen (waaronder letterlijk, ik zat een beetje scheef hellend naar rechts door de lege band). Ik baalde stevig.

Koffie
Voorzichtig hobbelend reed ik naar een gelegenheid in de buurt (de Coffee Company op het Waterlooplein) om koffie of iets dergelijks te drinken en de rolstoeltaxi te bellen. Aldus geschiedde. Die rolstoeltaxi zou pas over een uur kunnen komen, maar ik was al op de hoogte van hun minimale wachttijd. Daarna belde Ola de rolstoelleverancier opdat de band bij thuiskomst gerepareerd zou kunnen worden. Inmiddels had ik een warme chocola met slagroom voor m'n neus staan en bestudeerde ik het fenomeen hipster dat die gelegenheid pleegt te frequenteren. Het lijkt me vandaag de dag behoorlijk leuk twintiger te zijn. Ikzelf heb trouwens ook weinig te klagen. Minder commotie, en meer ongemakken, dat wel. Een hip mannelijk homostel bracht hun dochter de coole eerste moves bij van de danskunst. Het meisje van nog geen jaar oud scheen er maar weinig van te begrijpen en was meer geïnteresseerd in over de vensterbank te kruipen.

Reparatie
Na een uur kwam de rolstoeltaxi die ons linea recta thuis bracht. Eenmaal binnen, belde Ola opnieuw met de rolstoelleverancier. Er moesten nog enkele mensen vóór mij geholpen worden en dan zou het mannetje komen. Hij kwam na ongeveer een uur en mijn lekke band werd binnen een half uur gerepareerd. Poeh, poeh, een hele opluchting, waarmee een einde kwam aan mijn tamelijk miniem maar onafgebroken gevoel van onbehagen dat begonnen was met het krijgen van de lekke band, zo'n vier uur eerder. De rolstoel lijkt inmiddels part of the family te zijn geworden, en mijn gemoedstoestand schijnt tegenwoordig mede bepaald te worden door het al dan niet optimaal functioneren van diezelfde rolstoel. Deel van mij, als ware het mijn lichaam. Dan ben je pas écht gehandicapt, toch?

Lichtobjecten
We zijn nu, een kleine twee weken later, bij een aantal lichtobjecten in en rond de Hortus en de Hermitage geweest. Teleurstellend vond ik het. Volgens mij is het eerdere jaren vernieuwende en behoorlijk avantgardistische evenement inmiddels ten prooi gevallen aan de commercie, aan druk fotograferende bewonderaars (zijn ze alleen nog maar bezig met het mooie plaatje voor thuis of kíjken ze ook nog naar de lichtobjecten?) en aan het verval van de institutionalisering: het is er nu elk jaar, inmiddels is het zeer bekend en het is 'ook zo goed voor het cultuurtoerisme in de stad', er is waarschijnlijk overhead en wat lijdt daaronder? Precies, de kunst waar het eigenlijk allemaal in de eerste plaats om draait. Nu draait het daar helemaal niet meer om. In tegenstelling tot voorgaande jaren wist niet één van de lichtobjecten op de route mij midscheeps te raken. Integendeel, na mijn bekende tentoonstellings half uurtje was ik er eigenllijk meer dan klaar mee en was ik weer toe aan de warme chocolademelk met slagroom in de hipsters-gelegenheid en aan een beetje cultuur in de stad.