Turkish delight (1)

Minister van Buitenlandse Zaken
Cavusoglu - na een beetje proberen heb ik de naam nu wél goed - slaat stoere taal uit alvorens hij naar Nederland vertrekt. Lees ik net. U weet wel, de Turkse minister van Buitenlandse Zaken. Klinkt als een voetballer maar dat is hij niet, ofschoon hij wél een ingewikkelde passeerbeweging lijkt te willen maken. Ergens wel logisch dat hij hier en nu stoere taal uitslaat, want in Turkije zèlf is dat volgens mij al zo goed als onmogelijk nu en dat wordt binnenkort waarschijnlijk nog wel minder. Dat schoot mij als eerste te binnen.

Gelijk krijgen
Dan kun je ook maar beter wat externe vijanden zoeken voor je stoere taal. Duitsland was eerder deze week de pineut en Nederland nu. En mijn ervaring is ook dat met een flinke dosis stoere taal nogal eens geprobeerd wil worden de waarheid aan de kant te krijgen waar men haar op dat moment hebben wil. Zie bijvoorbeeld ook Noord-Korea of Trump. Mijn vader maakte daar ook al gebruik van - in familiaire crisissituaties. 'Ik ben de baas, dus heb ik gelijk', klonk het toen al in meerdere varianten, opboksend tegen ons, puberende kinderen, evenmin erg overtuigend. Erdogan verdenk ik ook van zoiets. Sinds mijn vader's 'gelijk' heb ik dit nog meerdere keren 'mogen' meemaken.

Spierballentaal
Mijn ervaring is eigenlijk dat spierballentaal meestal juist staat voor een gebrek aan feiten of argumenten, een gebrek aan overtuigingskracht, een gebrek aan gelijk, een gebrek aan waarheid.

Gegijzeld
Wat was nou eigenlijk de stoere taal van Cavusoglu? Hij zei dat de Nederlandse Turken gegijzeld worden. O jee, die arme Turken. Gegijzeld! En dat nog wel in Nederland. Ik was nog in de - blijkbaar achterhaalde - veronderstelling dat we hier in een democratie leven en dat Turkse Nederlanders hier wonen omdat ze dat willen. Maar nee, ze worden gegijzeld. Ze willen eigenlijk allemaal terug naar Turkije maar ze worden hier gegijzeld! Begrijp me niet verkeerd - ik ben superblij met onze pluriforme samenleving. Maar ik denk niet dat de Turkse Nederlanders hier zitten terwijl ze het volgens hun toch zoveel beter zouden kunnen hebben in Turkije. Dat lijkt me niet. Mensen die dat wél vinden mogen natuurlijk te allen tijde naar Turkije terugkeren. Maar wat een wijsheid van die Cavusoglu - ondanks die spierballentaal. Dat van dat gijzelen wist ik namelijk nog niet. In Turkije kunnen ze blijkbaar nog zeggen en schrijven wat ze willen. Dat is namelijk nog zo'n zeldzaam land dat er is voor de inwoners, en niet voor de machthebbers. Daarom wonen die inwoners dan zeker ook hier. Dat zet hem blijkbaar toch niet aan het denken. Hij weet namelijk wel beter.

Sancties
Ik hoor net dat hij ook dreigde met 'scherpe politieke en economische sancties'. Oh jee, hoe kom ik dan aan mijn olijven? Of wat moet ik zonder de Turkse groenteman hier verderop? Of wat moet ik zonder het briljante staatsmanschap van Erdogan?

Vakantie
Ik ben vroeger wel een paar keer in Turkije geweest. Voor vakantie. Nu zeker niet meer. Lijkt me te riskant. Voordat ik het weet ben ik Gulen. En gearresteerd. Of aangeklaagd voor het beledigen van een staatshoofd. Ik vond toen vooral de jonge hoogopgeleide vrouwen in Istanbul opvallend vrijgevochten en geëmancipeerd. In een land dat verder vrij boers aandeed. Maar of zij nu nog zo geëmancipeerd zijn? Ik vermoed van niet. Hun voornaamste recht is vermoedelijk weer het aanrecht.

Ottomaanse Rijk
In de eerste website - hoewel ik die niet per sé betrouwbaar acht - die ik raadpleegde voor onderzoek, werd Erdogan gelijk Neo-Ottomaans genoemd. Dat verwijst dan naar het Ottomaanse Rijk. Dat Turks was. Dat op een gegeven moment ook een groot deel van de Middellandse zeekust, zelfs delen van Noord-Afrika omvatte. Ik vraag mij af of dit Ottomaanse Rijk-denken zich nog generaties lang kan voortzetten in een cultuur en in het denken van individuele mensen, terwijl je die gebieden allang niet meer bezit. Wat dan ook kan verklaren waarom Erdogan en Cavusoglu hier in Nederland denken te kunnen meeregeren of waarom het normaal gevonden wordt om hier campagne te komen voeren voor hun regering in Turkije. Misschien zitten ze in gedachte danwel intuïtief nog steeds in dat Ottomaanse Rijk dat inmiddels zelfs is uitgebreid? De volgende dag lees ik over de uitzetting van minister Kaya, wier handelen overigens perfect in bovenstaand scenario past, en premier Yildirim's hernieuwde aankondiging van sancties. En Cavusoglu eist op zijn minst excuses en dreigt dat er zelfs dan nog sancties zullen zijn. Weg olijven!