Perfect Day

Lou Reed

IMG_0926-300x220 Perfect Day

Andy Warhol met Lou Reed

Kent u het nummer Perfect Day van Lou Reed nog? Voor mij staat het symbool voor het goede leven - of nog concreter - voor goede dagen. Dagen - meestal een zaterdag - waarop ik niks hoefde. Eventuele problemen hoefde ik even niet op te lossen. Die hadden een dagje vrij. En ik ook... daarvan. Ik bedoel trouwens met name de coupletten uit dat nummer, niet het refrein - dat waren die gedeelten met die jengelende violen en pompeus barokke orkestraties.

Producer
De producer van dat nummer mag van mij altijd nog een stevige taakstraf krijgen daarvoor. Vanwege poging tot vernieling. Van dat nummer. Van die eenvoud. Dat delict verjaart nooit, wat mij betreft. Dat nummer ook niet. Ik hoorde het vandaag na lange tijd weer eens en het was gelijk raak, of eerder mis met mij.

Strijd om voort te bestaan
Dat 'goede dagen' sloeg trouwens eerder op vroeger dan op vandaag de dag. De 'strijd om voort te bestaan' is namelijk een onmisbaar ingrediënt om het nummer écht mooi te kunnen vinden en op waarde te kunnen schatten. Dat zorgde voor het contrast met het 'even vrij hebben van...'. Even die adempauze, zogezegd. Je even terugtrekken van het strijdgewoel. Maar dat strijdgewoel is wél in de buurt.

Meisje
Die strijd had ik vroeger veel meer. Er was altijd wel iets dat speelde. Had ik een meisje, dan had ik meestal de nodige problemen dáármee. Had ik geen meisje, dan wilde ik vooral een meisje. Van dat werk. Of er waren problemen op mijn werk, nu we het daar toch over hebben. Er was kortom altijd wel wat.

Afhankelijkheid
Nu niet meer. Nu heb ik nog maar weinig problemen. Wat lichamelijk ongemak. En die afhankelijkheid. Maar die vind ik eigenlijk niet eens zo erg. Misschien omdat we dat zo goed geregeld hebben. En ik zie daardoor ook veel mensen, wat ik weer leuk vind. Dus dat is eigenlijk helemaal geen probleem.

Goede vooruitzichten
Ik wil de dagen alleen nog maar zo prettig mogelijk doorbrengen. Er is ook maar weinig dat 'opgelost' moet worden. Ik hoef niet meer te werken en houd me eigenlijk alleen nog maar bezig met de dingen die ik wil. Dus ontbeer ik in mijn dagelijks leven die 'strijd om voort te bestaan', die dit nummer juist zo geweldig maakt. Vroeger was die strijd er wel, eigenlijk tot aan mijn herseninfarct. Hoewel ik op het laatst daarvóór ook nog maar weinig problemen had. Mooi appartement, goeie baan, voldoende geld, goede vooruitzichten.

Lekkere pijn
Dat missen van die strijd om voort te bestaan maakt me nu toch enigszins melancholisch, alsof ik dat wel een beetje mis. U weet wel - het was toch ook een beetje een lekkere pijn. No pain, no gain, begrijpt u wel? Ik denk bijvoorbeeld aan een meisje waarmee ik toen samenwoonde, een poos geleden. Er speelden toentertijd ook wel long term issues die ik nooit heb opgelost. Die er uiteindelijk voor zorgden dat onze relatie geen lang leven beschoren was. Niet te verzoenen (letterlijk) verschil in realiteit. Maar een aantal zaterdagen speelde er helemaal niets, en waren wij domweg gelukkig, zoals in dat nummer. It's a perfect day. En ik was tijdelijk bevrijd van die issues. Terugblikkend was het een lekkere pijn - door die bijbehorende adempauze of bevrijding van. De eeuwige strijd om voort te bestaan en een moment rust daarvan.

Lachen
Nu is het anders. Doordeweeks heb ik eigenlijk geen problemen. En op zaterdag ben ik zelfs bevrijd dáárvan, als dat al mogelijk is. En zo kan het zijn dat ik 's zaterdags bij tijd en wijle maar een beetje domweg voor me uit zit te lachen. Om niets. Of preciezer, bevrijd van het niets dat me doordeweeks dwarszit. Veel gekker moet het ook niet worden. Een goede vriendin van me heeft het altijd over 'reiki en terugtrekki'; je moet je kunnen terugtrekken van de dingen die je bezighouden. Dat is therapeutisch. Dan heb je die adempauze. Dan kun je er daarna weer tegenaan. Daarvoor is die break. En voor die Perfect Day.