La-La-La-Maar-Land

Film
IMG_0899-300x300 La-La-La-Maar-LandNee, er is geen stotteren in mijn schrijven geslopen. We zijn gisteravond weer eens naar de film geweest, dit maal naar La-La-Land. Eindelijk, want een week of wat geleden moesten we al eens een andere film kiezen omdat déze was uitverkocht en wij niet gereserveerd hadden... Wat achteraf gezien eigenlijk toch wel goed was - maar dat wist ik toen nog niet. Nu hadden we wél gereserveerd, net als honderden anderen met mij.

Uitverkocht
Bij een latere vertoning dan de onze - ook gisteren - was de film eveneens uitverkocht, en bij ons was de zaal voor zover ik kon zien, ook tot de nok gevuld. Er zaten mensen naast mij - wat bijna nooit gebeurt - en door mijn lengte, werd er pal achter mij ook druk geschuifeld. Die mensen hadden last van mij - ik, grote man in dito rolstoel, blokkeerde hun uitzicht - maar uit de hoeveelheid gehussel leek er geen plek in de zaal meer te zijn om elders te gaan zitten. Er stond dan ook een rij van hier (laten we zeggen: de kassa) tot ginder (buiten), kun je nagaan. Heb ik enkel nog bij deze film gezien.

Zaagsel in het hoofd
De titel slaat volgens mij op Los Angeles (LA) en zingen ('La La La'). Aan de openingsbeelden te zien, beloofde het een groots aangepakte Amerikaanse musical te worden, teruggrijpend op een geweldig verleden, maar dan wel in een modern jasje gestoken. In mijn hoofd knaagde het echter de hele film van 'to make America (ánd musical) great again'. Trump ben ik er dus wél beter door gaan begrijpen - grootse aanpak alom, maar dan wel met zaagsel in het hoofd. Veel meer diepgang dan die grootse, protserige aanpak was er niet in de film en volgens mij sinds Trump überhaupt niet meer. Staat La-La-Land model voor zijn aanpak? Ondanks dat hij niet goed lijkt te liggen bij veel acteurs? Misschien dat het anders is in de hoofden van een aantal individuele Amerikanen. Ik ken er verschillende die prima zijn. En de American Dream was ook nooit ver weg in de film. In het echt is er volgens mij meer sprake van the American Nightmare.

File
Na het vanzelfsprekend - zoals ik u al uitlegde - breed opgezette openingsnummer volgen we een meisje - uit LA, dat het wil maken als actrice (American Dream!) maar dat tot die tijd als barista werkt - in haar auto op de snelweg, vanuit de file waar men net weer begint te rijden, en van waaruit haar op dat moment wild toeterend een man voorbij jakkert. Daarna auditeert ze heel wat af. Ik dacht aan de grote factor willekeur bij diegenen die haar audities goed- of afkeurden. Deze personen leken mij niet de bedoeling te hebben om écht te bepalen wat voor vlees ze in de kuip hadden. Exemplarisch voor Trump's empatische vermogen of voor zijn manier van presidentje spelen? Vooral: 'I got the power!' en dan lange tijd niets. Een kwartier later volgen we juist die man in de wild toeterende auto, vanaf exact dezelfde tijd en plaats als dat we háár eerst volgden - maar nu vanuit zíjn universum en belevingswereld. Een mooi gegeven vind ik, dat echter verder niet of nauwelijks wordt uitgewerkt in hetgeen dat volgt.

Recensies
De mensen met wie ik was, vonden de film wél mooi. Dat was dus twee voor en één tegen. Ík vroeg mij vooral af waarom deze film in godsnaam een aantal (14!) Oscar nominaties had gekregen. En ook nog zulke goede recensies. Nota bene hier in Nederland. Vier sterren, vier sterren, vier sterren. Dan mag je wel wat verwachten. Ikzelf dacht meer aan: boríng, boríng, boríng. Hebt u dat nou ook, dat een film meestal heel anders wordt gerecenseerd dan u zelf zou doen? Bij mij kun je het bijna zelfs omdraaien.

Misantropie
Het werd me verder helemaal niet kwalijk genomen, mijn ogenschijnlijke misantropie. Ik vond de film tegenvallen - het acteerwerk vond ik niet overal even scherp, de plot vond ik erg voorspelbaar, ik houd niet van musicals, etc. Maar behalve dat ik me enigszins een outcast voelde die geen spelbreker voor hún wilde zijn, viel er uit respect voor elkaars mening vervolgens ook nog maar weinig over de film te zeggen. Die vormde in elk geval geen gespreksstof, ik zag geen diepere lagen. Ik dreigde wel hún American Dream - of de Nederlandse variant daarvan, de één woont hier net, de ander pas een paar jaar - in het verdomhoekje te zetten. Of hun prille liefde te verzwartgalligen. Falderie, tralalala.