Inzoomen

Verstaanbaar

IMG_0977-300x204 Inzoomen

Bultrug

Ik hoor net dat ze ergens in Californië een in een haven verdwaalde bultrug met het toeteren van geluiden, de route weg uit de haven en richting open zee proberen te wijzen (of zoiets dergelijks). Iets soortgelijks probeerde ik de afgelopen dagen ook te doen met onze nieuwe zorg au pair: die probeerde ik de weg door mijn zorgverlening te wijzen met geluiden, eveneens met niet zeer verstaanbare klanken.

Debiel
Dit lukte uiteindelijk dan ook niet. Zij begreep mij meestal maar amper, en soms ging ze zelfs gewoon maar door met waar ze op dat moment mee bezig was, mij negerend - alsof ik niet op mijn eigen onbeholpen wijze probeerde haar iets duidelijk te maken. Terwijl dat toch zo was. Dat vond ik toch wel irritant en ik voelde mij dan als een debiel behandeld. Ik kreeg driftbuien, en zo. Maar daar had ik mezelf alleen maar mee: zíj werd dan boos (hoewel mij dat ook wel weer aan het lachen maakte - helemáál fout natuurlijk), míjn benen gingen zoals altijd in dat soort gevallen verkrampen, en mijn spraak ging ook nog verder achteruit. Maar ja, lage driftdrempel hè? Vooral crommunicatie - normale menselijke interactie die geweld wordt aangedaan - doet niet het beste in mij naar boven komen. Zo van, waar heb je überhaupt leren léven, en zo.

Spreekvaardigheid
Mijn spreekvaardigheid is sinds mijn laatste operatie een maand of twee geleden onmiskenbaar achteruitgegaan. Vermoeidheid of narcose, wie zal het zeggen? Dat is toch terra incognita voor de heren doktoren vermoed ik. Ofschoon een vriend van me, die ik vandaag na lange tijd weer eens zag, mij vertelde dat mijn spraak er, sinds de laatste keer dat ik hem zag, op vóóruit was gegaan. Hij kon me bijna voortdurend begrijpen vandaag. Nou viel mijn spraak vandaag überhaupt wel mee, ik had zogezegd een goede dag, maar natuurlijk (?) heb ik ook een theorie over dit onderwerp die wat verder reikt dan dat.

Theorie
Vanzelfsprekend ben ik zelf helemaal verantwoordelijk voor het krakkemikkige geluid dat ik voortbreng. Maar nu er enige tijd verlopen is sinds ik gehandicapt ben geraakt, ben ik ook gaan vinden dat de ander er helemaal verantwoordelijk voor is of hij of zij de geluiden die ik voortbreng, al dan niet ontvangt en begrijpt zoals ik deze bedoeld had. Mijn laatste wanna be zorg au pair kon mij nauwelijks begrijpen maar vaak ontging het haar ook nog eens dat ik wat probéérde te zeggen. Kortweg houdt mijn theorie in dat ik er zelf helemaal verantwoordelijk voor ben, maar dat de ander er ook helemaal verantwoordelijk voor is. Begrijpt u het nog? Misschien beter om dit even toe te lichten.

White noise
Als ik iets zeg (of probeer te zeggen, in mijn geval) staat u, of wie mij op dat moment ook maar horen wil, op ontvangen. En dit ontvangen kan door allerlei zaken beïnvloed worden. Ruis, of white noise zoals de Engelsen geloof ik zeggen. Bijvoorbeeld afgeleid worden door je werk waarop je je moet concentreren, door te denken aan de ruzie met de buurman, door het zien van engelen, of door een algehele introversie. Er zijn echter ook mensen die mij, alhoewel ik mezelf niet eens kon verstaan, tóch begrijpen wat ik bedoel. Legio ervaringen met mensen die mij dus goed dan wel slecht konden verstaan, hebben deze theorie dan ook in het leven geroepen.

Zintuigen
Het is volgens mij zaak om zoveel mogelijk bewust te zijn van wat er is en je zintuigen dan ook zoveel mogelijk te vrijwaren van deze white noise. Zodat je kunt zien of ik goed lig of zit, kunt horen wat ik zeg, of dat je kunt zien dat het prima gaat, of dat ik een kopje thee nodig heb, of dat ik moet plassen, enz. Misschien dat er dan zelfs ingezoomd kan worden op die bultrug?