Film

IMG_0732-300x225 FilmBioscoop
We zijn zaterdag naar de film geweest. Dat doen we wel vaker. Ik op mijn rolstoel en zij op d'r fiets net erachteraan. Dwars door de stad naar de Filmhallen. Want de begeleidster mag daar gratis in. Twee kaartjes kosten ons dan maar elf euro. Niet dat ik dit extra kaartje niet betalen kan, maar zij begeleidt mij toch immers? En ik probeer mijn begeleidster zo min mogelijk entree te laten betalen en op kosten te jagen. En mijzelf evenmin. Misschien een typisch Nederlands trekje? Alles moet gratis? We moeten overigens wél op de voorste rij zitten. Maar daar is ook niets mis mee. De afstand naar het scherm is nog altijd behoorlijk.

Stoere mannen
Naast ons zaten twee stoere mannen die ik maar een beetje negeerde. Die waren er al toen wij de zaal inkwamen en ze bleven ook op hun plek. Meestal zit er niemand. Wie wil er nou bij mij in de buurt zitten? Ik reageer nogal buitenaards. Hard lachen en huilen. En humor zien op de verkeerde momenten, en dan lachen. Ik heb eens een hele zaal 'omgekregen' met mijn 'foute' gelach - ze begonnen met me mee te gniffelen. Hoorde ik achteraf, van een ander.

Huilen
Maar deze zaal ging op eigen kracht om. Ik hoorde van Ola dat er stevig werd gehuild. Blijkbaar ook door het mannelijke deel. Zij heeft wél om zich heen gekeken. Ik hoorde minstens één keer verdachte geluiden van de stoere mannen naast mij. Maar ik heb niet gekeken. Dat vind ik niet cool. Ik probeerde op dat moment te voldoen aan wat ik dacht dat normaal bioscoopgedrag is. Nou, daar was ik snel mee klaar. Toen werd weer ik mijn normale zelf, een watje. En interesseerde het me ook niet meer wat de stoere mannen ervan vonden. Best wel lekker, ergens. Die overgave wanneer ik me niet langer verzet tegen het opkomende huilen of lachen.

Ken Loach
Het was, 'I, Daniel Blake', de nieuwe film van Ken Loach. Over een man die een hartaanval had gehad en van wie later de arbeidsongeschiktheidsuitkering werd stopgezet. Hoewel de hartspecialist die hem daarna weer onderzocht zei dat hij nog niet mocht werken. Maar de gezondheidsprofessional van de uitkeringsinstantie vond van wél. En die heeft er tenslotte voor gestudeerd.

Gedigitaliseerd
Het was ergens ook een best grappige film, een tragikomedie heet dat dan, geloof ik. Ondanks het leed in die film en het verdriet in de zaal. Met een van een hartaanval herstellende, maar overigens toch zeer opgeruimde man in de hoofdrol. Die een beetje achterliep. Hij was nog niet 'gedigitaliseerd'. Hij ging alsof het een dinky toy was, écht met zijn muis over zijn computerscherm omdat iemand hem zei zijn 'muis over het computerscherm te bewegen'.

Regeltjes
En dan de régeltjes. Er is vooraleerst het belang van de régeltjes, dat was waar de film eigenlijk over ging. Iedereen past in een vakje, en dat moet er zus of zo gedaan worden, volgens dit formuliertje. En dat raakte iets fundamenteels bij ons allemaal, een gevoelige snaar. Want wij zijn allereerst méns. En soms moeten dingen gewoon opgelost worden en dáárna komen pas de régeltjes. De hele zaal was hierdoor aangedaan. Ook de stoere mannen naast mij. Maar dat heb ik dus niet gezien. Ik was ook aangedaan. Maar dat is eigenlijk normaal.