Een beetje verliefd

Harmoniemodel
IMG_0592-300x225 Een beetje verliefdGlunderend van oor tot oor. Willens en wetens overgeleverd aan de vrouwen. Zó ben ik nou altijd geweest, en dus ook nu weer na enigszins 'bij zinnen' te zijn gekomen na mijn herseninfarct. Maar dat heeft nu nog maar weinig met seks te maken, edoch alles met sekse. En met het harmoniemodel boven het competitie- of conflictmodel. En met toegewijde zorg in plaats van medelijden. Het zal ook wel terug te voeren zijn naar mijn moeder die er vroeger immers altijd voor me was in tijden van ziekte en ingeval de nogal frequente ongelukjes. En ook naar 40 graden koorts en wie er dan al altijd weer voor me klaarstond.

André Hazes
Enige tijd geleden had ik ook nog enkele mannelijke verzorgers. Die had ik toentertijd ook nog wel in mijn verzorgers 'assortiment'. Hoewel ik natuurlijk geen slager ben. Vandaag de dag geef ik niettemin eerder de voorkeur aan vrouwelijke verzorgsters. Boys will be boys, I guess. Mag het een plakje méér zijn? Van de laatste mannelijke verzorger staat me wél nog bij hoe dol hij was op zijn familie en op André Hazes.

Levenslied
Dat verwondert mij tot op de dag van vandaag - deze hartstocht voor ons levenslied. Dit terwijl ík juist probeer de Nederlandse smartlap zoveel mogelijk níét te horen, en waarvan ik dus vind dat die mij vaak wordt opgedrongen. 'Moet dat nou zo hard?', denk ik dan, terwijl ik mij als een gnoe on stampede per rolstoel uit de voeten maak. Terwijl híj, luidkeels meezingend, en met zijn armen om de schouders van mede-fans, juist zou blijven staan. Een èchte Nederlander, denk je dan. Dit soort nationale trots ontbreekt mij ten enen male. Aan de andere kant trekken mij wél weer de meer exotische varianten van onze nationale 'tearjerker'. Bijvoorbeeld oubollige Finse tangomuziek uit de zeventiger jaren. Maar dit roept bij Katja toch allereerst associaties op met de Zangeres zonder Naam. Mexicoohooo! Nee, ik vrees dat ik niet hoog scoor qua puur Nederlanderschap. Hiermee ook al niet. Teveel wereldburger? Hoewel ik in Stockholm het leven te langzaam vond (er gebeurt niks - het leven is te gezapig, bijna decadent), en in Madrid te snel (werken, werken!). En ik in Amsterdam wél min of meer de hoeveelheid commotie aantref die ik als prettig ervaar.

Haarlemmerstraat
André kweelde 'een beetje verliefd' te zijn, terwijl ik het daarentegen meestal óf wel, óf niet ben, maar niet zo maar een beetje. Beetjes zijn mij eigenlijk altijd vreemd geweest. Véél verantwoordelijkheid daar waar ik werkte, véél rare dingen doen of anders wel véél rare dingen willen, véél actie en véél beweging (mijn moeder was er bijvoorbeeld van overtuigd dat ik niet stil kón zitten), véél eten en véél snoepen, véél je-weet-wel. Ik weet nog wel hoe ik gedurende lange tijd bijna elke ochtend vóór mijn werk met de een of andere smoes bij de natuurwinkel aan de Haarlemmerstraat naar binnen ging omdat ik verliefd was op één van de meisjes daar. Gewoon verliefd, niet zo maar een beetje. Het is overigens nooit wat geworden. Het kwam nooit verder dan mekaar gedag zeggen en een beetje schaapachtig naar elkaar lachen. Toch denk ik nooit 'al die moeite voor niks'. Dat is mij namelijk ook vreemd. Dat valt onder 'leergeld', en ik beschouw mijn grootste stommiteiten toch vooral als leermomenten, waaruit ik nog het meeste heb geleerd. En welke ook tot zinvolle conclusies hebben geleid (bijvoorbeeld: 'dat kan ik beter niet meer doen'). Míjn eigen kennis, niet zomaar domweg stampen wat je op school voorgeschoteld krijgt. Dat heb ik nooit per sé als intelligentieverhogend ervaren. Achteraf en eigenlijk altijd al vind ik mijn intelligentie afgenomen naarmate ik méér onderwijs kreeg.

Een beetje verliefd
Maar goed, ik vermoed dus wel een zeker verboden aspect aan deze vlam van André, wat er vervolgens toe leidde dat hij dan maar 'een beetje verliefd' was, hetgeen de buitenwereld blijkbaar een zeker rad of een zekere terughoudendheid voor de ogen draaide, waardoor dit alles een nog enigszins oorbaar karakter kreeg. Hij kan dat 'beetje' natuurlijk ook gewoon nodig hebben gehad om tekst en melodie te doen kloppen. Een saaier scenario...

Wip
Mijn wilde jaren liggen nu wel grotendeels achter mij. Door mijn verlamming en de gevolgen daarvan zit ik nu - zeg maar - gedwongen achter de geraniums, die ik dan overigens wel zelf kweek. Jaren waarin mijn interesse voor een meisje al gauw vertroebeld werd door de meer bronstige aspecten van mijn karakter. Eén vriendinnetje intrigeerde het dat ik ogenschijnlijk nooit te moe was om toch altijd onmiddellijk geïnteresseerd te raken in een wip. Als er ook maar enigszins sprake was van enige lichamelijke intimiteit, dan was het alsof er bij mij een reservebron aan energie werd aangeboord die tot dan toe verborgen was gebleven. Als de tweede bult van een kameel. En van enige vermoeidheid was er dan geen enkel spoor meer. Dat klopte toentertijd ook wel. Maar die tijd ligt nu dus wel ver - en ook vrij ver - achter mij. 'Je hebt jagers en verzamelaars', zei zij. Op het gebied van vogels en vrouwen viel ik voor haar overduidelijk onder het archetype van de jager. Mocht U ook nog last van spreeuwen hebben, kunt u mij altijd bellen. Ook zag ik doorgaans wel een window of opportunities wat vrouwen betreft, volgens haar.

Meisjes
Ik vind meisjes in principe nog steeds heel leuk, maar daar waar mijn interesse vroeger al snel geconsumeerd diende te worden met een onstuimige vrijpartij, of een paar, ontdek ik achter mijn huidige sympathie voor een meisje, slechts meer sympathie, en meer sympathie, zonder dat lust per sé de kop opsteekt.

Ik wil een vrouw
Ik ben niet minder 'kritisch' dan vroeger: wat ik toen een leuk meisje vond, vind ik nu een leuk meisje, een lekker ding. Alhoewel ik mijzelf o.a. op het gebied van eten en vrouwen altijd als heel gemakkelijk heb beschouwd. Maar aan tafel mag ik dan een alleseter zijn, bij vrouwen geldt dat zeker niet. Vanwege de gevolgen van mijn herseninfarct, maak ik me overigens geen enkele illusie meer op romantisch gebied. Maar wat je wél zou denken, ik ben er merkwaardigerwijs toch zeker niet gemakkelijker op geworden. De vraag of onze realiteiten echt enigszins vergelijkbaar zijn, speelt nu waarschijnlijk een grotere rol dan een mooi kontje, wat vroeger wél voor veel inspiratie had kunnen zorgen. Misschien leidt mijn afgenomen lichamelijke geldingsdrang dan toch nog tot een zekere diepgang? Maar aan de andere kant denk ik: who fucking cares?' Zoals die oude man in een Italiaanse film waar ik eens over hoorde - die op een avond in een boom klimt en schreeuwt: 'voglio una donnaaa!', 'ik wil een vrouw'! Maar dit soort neigingen ontbreken mij vooralsnog ten enen male. Hoewel dit toch wél zou vallen onder het hierboven genoemde 'véél rare dingen doen'. Hoewel deze column al lang in mijn hoofd broeide, wilde hij er maar niet uitkomen. Ik zag mij al publiekelijk veroordeeld worden of dacht: zeg ik hiermee niet te veel? Dan toch maar liever poldermodellerig een beetje verliefd? Beetjes mogen bij ons namelijk altijd. Dat had André dan misschien ondanks alles wel goed gezien.