Dierentuin

Facebook

IMG_0971-300x193 Dierentuin

Okapi

Ik realiseerde me net iets. Ik schrijf nu inmiddels anderhalf jaar stukjes, die ik ook al enige tijd op mijn Facebook account lanceer, d.w.z. elke keer dat ik een nieuw stukje op mijn site heb gezet, laat ik dit even weten op Facebook. Met wisselend succes. Ik wil (natuurlijk?) zoveel mogelijk gelezen worden, en hoewel ik bijna elke dag wel lezers heb, ben ik zelden écht ondersteboven van de bezoekersaantallen. Ik ging bijvoorbeeld tot op heden ook nog nooit viral. Om dan ook maar eens wat te noemen. Maar misschien moet ik wel gewoon niet zeiken. Anderen hebben het veel moeilijker en zo. Maar hoe dan ook, ik vind het toch relatief hard werken (nou ja, zult u wel denken) voor vrij weinig resultaat, hoewel ik natuurlijk wel blij ben met elke lezer.

Inspanning
Is dit een weerspiegeling van het echte leven? Ik had vroeger - vóór mijn herseninfarct - namelijk ook al de overweging dat dingen die ik wilde bereiken of veranderen, mij veel moeite of inspanningen zouden kosten. En ik heb sterk het gevoel dat er een direct verband is tussen die overweging dat dingen me veel moeite zouden gaan kosten en de hoeveelheid moeite die deze mij uiteindelijk gekost hebben. Dat lijkt me eigenlijk nogal onnodig. Werkverschaffing.

Zondagskind
Waarom niet iets wensen dat zich vervolgens zou materialiseren, zonder dat er al die inspanning voor nodig is? Zo van: Sinterklaas leeft tóch nog en hij viert vandaag zijn verjaardag! Zo doen de zondagskinderen het waarschijnlijk ook: ze zullen overwegen dat het hen zus of zo zal vergaan, zonder dat ze  daarbij zullen overwegen dat het hun veel moeite zal kosten om dit voor elkaar te krijgen. En dat heet dan geluk of mazzel of een zondagskindBut maybe there's more to this than meets the eye.

Ongekend
Maar dit alles was dus niet datgene wat ik me realiseerde. Ik ben op Facebook ook lid van de groep Hersenletsel NAH, restverschijnselen. Nu plaatste ik van de week bij wijze van experiment een boodschap en een verwijzing naar mijn site op die pagina. Niets bijzonders. Maar tot mijn verbazing schoten de bezoekersaantallen direct naar ongekende hoogte. En nog maar weer hoger. Dit had ik nog niet eerder meegemaakt.

Realiteit
Natuurlijk zette mij dit ook aan het denken. Waarom - wat was de reden hiervan? Vanochtend realiseerde ik me in ene dat het waarschijnlijk te maken heeft met de al dan niet gemeenschappelijke realiteit die ik met deze verschillende groepen en mensen heb. Ik deel met de mensen uit de Hersenletsel groep toch dezelfde of een soortgelijke realiteit waardoor men in deze groep nieuwsgieriger zal zijn naar hoe iemand - die toch ook een lotgenoot is - het een en ander heeft meegemaakt of doorstaan. Mogelijk in tegenstelling tot wanneer men niet iets soortgelijks heeft meegemaakt.

Okapi
Jaren geleden - toen ik nog in het revalidatiecentrum zat - had ik eens bezoek van een bevriend stel. Zij vroegen mij of ik het goed zou vinden dat ze de volgende keer hun zoontje zouden meenemen. Ik antwoordde toen: nee, ik ben geen dierentuin. Ik heb een poosje in Artis gewerkt en meen dan ook de nodige expertise te bezitten om zo'n uitspraak te kunnen doen. Alhoewel tegenwoordig iedereen wel weer alles van me mag weten en me ook weer mag bezichtigen, ben ik tot op zekere hoogte toch nog steeds een dierentuin. Voor de gezonde mensen. Een soort van rariteit of een alien. Oftewel een dierentuin dus. Dit maakt me nu - in tegenstelling tot de eerste periode - eigenlijk helemaal niets meer uit, maar mocht ik dat dan al zijn, mag ik dan wél een uil, een katachtige of een okapi zijn?