Avonturen

Nieuwezijds Voorburgwal
IMG_4111-300x200 AvonturenNajaar of winter 2001 of 2002. Vroeg in de avond, een uur of 20.00-21.00. Fris. Midden op de Nieuwezijds Voorburgwal, tijdens de oversteek vanuit de Nieuwe Nieuwstraat onderweg naar ons bedrijfsuitje vlakbij, klinkt plotsklaps mitrailleurgeknal. In het Japans restaurant zo'n 20 m achter ons wordt iemand neergemaaid, waarbij het loodgehalte van het slachtoffer ogenschijnlijk snel omhoog wordt gebracht tot voorbij de kritieke waarde. Met knikkende knieën vervolgen wij onze weg, terwijl wij nog even oog in oog staan met de zich kort daarna uit de voeten makende en onherkenbare schutter (hoodie, donker), maar die ons godzijdank verder met rust laat. De onschuld straalt ons blijkbaar uit de ogen. Even overweeg ik nog een getuigenverklaring af te leggen op het politiebureau dat op 25 m afstand schuin aan de andere kant ligt aan diezelfde Nieuwezijds Voorburgwal (wat een lef eigenlijk!), maar wat heb ik nou eigenlijk gezien - vraag ik mij twijfelend af. Ik besluit geen verklaring af te leggen omdat ik niet urenlang wil vastzitten in een getuigenverhoor of überhaupt rond wil hangen in hun hele opsporingscircus, terwijl ik op de eerste plaats toch al denk geen zinvolle bijdrage te kunnen leveren aan de oplossing van deze afrekening. We druipen in plaats daarvan dus maar met trillende benen af naar 'de warme deken' van ons bedrijfsuitje.

Weggelopen
Amsterdam, Oude Brugsteeg, 1984 of 1985. Ik bevind mij, midden op de dag en midden op straat, omringd door een groepje 'zatlappen' uit één of meerdere kroegen van die straat, die mij belagen omdat ik een meisje tegen haar wil bij een arm heb gepakt en haar wil terugbrengen naar het afkickcentrum waarvoor ík werkzaam ben en waaruit zíj op een onbewaakt moment is weggelopen. Even overweeg ik, geheel in lijn met de familietraditie, mij over te geven aan blinde woede en strijdend ten onder te gaan. Dan, als ik noch een overwinning, noch begrip voorzie bij dit 'publiek', laat ik haar gaan en laten zij mij verder met rust.

Vrolikstraat
Vrolikstraat, Amsterdam-Oost. Bijna thuis, zie ik in het voorbijlopen dat iemand in een vóór mijn huis geparkeerde auto door het omlaaggedraaide voorraampje zijn geweer staat leeg te schieten (en waarschijnlijk op iemand). Het lijkt me vrij riskant met zo iemand in discussie te gaan, dus speel ik Manuel uit de beroemde Britse serie Fawlty Towers (I know nothing) en ga 'gewoon' mijn huis binnen. In het appartement boven mij woont een drugsdealer.

Drugsdealer
Diezelfde drugsdealer zie ik enige tijd later iets uit een verderop geparkeerde politie (!) auto jatten en zijn (en mijn) huis in vluchten. Héél dom, denk ik nog net voordat de politie, die hem gezien heeft, de achtervolging inzet. Natúúrlijk wordt hij gearresteerd, een kind kan de was doen, vervolgens wordt hij uit ons pand naar buiten gesleept en geboeid afgevoerd. De rust in huis herstelt. Een geval van zichzelf voor de rechter brengen?

Overval
ABN AMRO, Rokin, Amsterdam. Ik zit op een gemakkelijke stoel mijn beurt af te wachten om geld op te nemen voor de dagelijkse boodschappen van het afkickcentrum waarvoor ik werkzaam ben. Voor me staan twee mannen die mij, op het irritante af, zorgvuldig staan op te nemen. Blijkbaar heeft een oud (en mogelijk vrij dement) vrouwtje dat verderop beroofd is, mij aangewezen als de dader van die overval. De twee mannen identificeren zich als inspecteurs van de politie en ik wordt midden in de bank gemaand tot spread them, en ze fouilleren me. Ik ben natuurlijk onschuldig, maar ik denk toch eerst nou hebben ze me eindelijk te pakken, opgelucht gevolgd door maar waarvoor eigenlijk...? De stillen vragen me of ik slachtofferhulp wil. Dat wil ik niet (ik heb wel betere dingen te doen). In plaats daarvan bijt ik hun toe: maar ik schrik me de téring! Waarna ik me enigszins opgelucht voel over hetgeen er zojuist gebeurd is. Ik krijg van het bankpersoneel een kopje koffie.

Barcelona
Barcelona, Mercat de Sant Antoni, avond, 2003. Ik maak een ommetje na een goed gesprek met één van de mensen met wie ik tijdelijk in huis woon aan de Ronda de Sant Pau. Ik voel me veel beter en opgelucht, weer mezelf. Eerder die dag maakte ik mij nog dusdanig zorgen over mijn mentale welzijn dat ik overwoog een vriend mij op te laten halen uit Barcelona. Ik kom langs een terras. Van de twintig tafels of zo zijn er slechts één of twee bezet. Aan één ervan zit een vrouw een boek te lezen. Geheel in strijd met mijn normale modus operandi, besluit ik haar te vragen of ik bij haar aan tafel mag komen zitten. Ze lacht me niet uit en ze stuurt me ook niet weg naar één van de andere tafels aan het bijna lege terras (beide mogelijkheden leken me tot de waarschijnlijke reacties te behoren). Integendeel, nadat ik ben gaan zitten, hebben we zelfs een bijzonder leuk gesprek. Ik voel me weer prima, een degelijke daredevil. We gaan later diezelfde avond ook nog naar het Barcelona Museum of Contemporary Art, waar op de binnenplaats een erotische film gedraaid wordt.

Brandweer
Dit soort avonturen behoort nu toch wel tot het verleden, de wilde haren zijn er inmiddels (mede door mijn herseninfarct) wel een beetje vanaf, hoewel het volgens mij zeker niet zo is dat ik bang ben voor de dood. Integendeel. Wél is het zo dat ik graag nog wat jaartjes zou willen blijven leven. Maar ik zit dus in een rolstoel en ben volgens mij echt véél banger voor een hellinkje of een dijk met aan beide zijden 'afgrond'. Paradox of  I got my priorities wrong? Stuur mij uw gepsychologiseer en andere overwegingen in deze. Desondanks zegt onze au pair dat het leven met mij nog steeds verre van saai is. Dat mijn leven, in vergelijking met het hare, nog steeds een avontuur is. Gaan we een kopje koffie drinken in de Balie, wordt dit café net nadat we onze drankjes besteld hebben, door de brandweer ontruimd. Of ik daag haar uit muffins te gaan brengen naar een stel, voor ons vreemde, werknemers van een bedrijf hier uit de wijk dat vijf dagen per week voetbalt achter ons huis, en dat doet zij dan nog ook, sportief genoeg als zij is om aan die uitdaging gehoor te geven. Of bij marktkooplui hier op het Haarlemmerplein, maar dan met het uitdelen van sappige fruitspiezen op een bloedhete middag.

Het kan me niet gek genoeg
En vriendin vroeg me vorige week (half oktober 2016) een stuk te schrijven over mijn ervaringen in/met dat afkickcentrum waarvoor ik tien jaar gewerkt heb, en ik schreef een stuk rond het thema 'het kan nooit gek genoeg'. Ik denk namelijk dat dat het voornaamste is dat ik uit die tijd heb overgehouden: het kan mij nooit gek genoeg. Ik heb het meeste wel eens gezien of meegemaakt, of gehoord. Ik leid nu door mijn vrij beroerde staat natuurlijk (?) een (letterlijk) verzorgd, beschermd en, voor mijn doen, rustig leven. De dood is, vind ik, dichterbij gekomen, alhoewel ik niet weet of het, behalve dat ik het zo vind, ook écht zo is. Maar in wezen kan het me nog steeds niet gek genoeg. De bovenstaande foto is genomen in 2005, tijdens twee weken vakantie in Marokko, terwijl ik vier dagen op 'safari' was onderweg van Fez naar Marrakech met twee Japanse meisjes en een Marokkaanse 'galeiboef' als taxichauffeur (daar was hij op geselecteerd), in een oude bak uit de zestiger jaren. Super! Het kan me niet gek genoeg. Dat gaat er denk ik ook nooit meer uit. Alleen, die kameel temmen, dat gaat voorlopig niet.