Afbouwen

Disclaimer

Ed-koning-in-de-zon-225x300 AfbouwenIk heb natuurlijk niet de minste pretentie noch de parate kennis en evenmin de daarbij benodigde ervaring om op de stoel van een arts te gaan zitten, en deze zou, wanneer nodig, natuurlijk ook zeer zeker bezocht en geraadpleegd moeten gaan worden.

Snel medisch ingrijpen

En bovendien hebben de artsen in 2011 naar alle waarschijnlijkheid ook mijn leven gered, toen snel medisch ingrijpen noodzakelijk was na de complicaties kort na mijn infarct, en ze mijn lichaam in meerdere operaties onder andere voorzagen van openingen voor een tracheastoma (kunstmatige opening in de luchtpijp) en, enige tijd later, voor de installatie van een PEG sonde (een voedingssonde die via een kleine, hiervoor gemaakte opening in de maag, is gemaakt). Waardoor er dus opnieuw lucht gehapt en weer - alleen vloeibaar en direct via die PEG sonde (vanwege een haperende slikfunctie) - voedsel getankt kon worden. Lekker eten: auf nimmer Wiener Schnitzel.

PEG sonde

Maar die PEG sonde is er in begin 2013 op ons eigen initiatief weer uitgehaald, nadat een paar logopedistes van de revalidatiekliniek me met veel moeite opnieuw hadden leren slikken. Gelukkig - en daar ben ik hun uitermate dankbaar voor - zonder mij ooit te vertellen, of zonder ooit een voorspelling te doen, waar dit oefenen en oefenen, en dit opnieuw aanleren van dingen, ooit zou stoppen. And so far it never did... Lekker eten: mmmh, Wiener Schnitzel! En de tracheastoma was in 2012, ook op ons eigen initiatief, alweer verwijderd.

Overname

Maar afgezien van dit bovenstaande, heeft K. me volgens mij op de eerste plaats in leven gehouden die eerste tijd, door haar niet aflatende inzet en steun en door me een poosje 'over te nemen', door als een pitbull de (voorgestelde) behandelingen van de diverse artsen kritisch te bekijken en waar nodig, te torpederen, of deze weer terug te draaien onder het mom van afbouwen.

Kompas

Maar ik denk daarnaast zelf ook dat ik niet zover gekomen zou zijn als ik nu ben, en ik vraag me eigenlijk zelfs af of ik überhaupt nog in leven zou zijn, als ik louter op het kompas van de artsen gevaren had en ik wellicht uiteindelijk als medische misser in de boeken terecht gekomen zou zijn. Ongelukje, bedaaaankt.

Iatrogene missers

Ik kwam eertijds op mijn werk op internet een Australische webpagina tegen, die ik trouwens nooit wetenschappelijk hard heb weten te maken, met o.a. een grafische voorstelling over het percentage iatrogene missers (missers tengevolge van medisch ingrijpen) in het totale aantal doodsongevallen. Vergeleken met bijvoorbeeld verkeersdoden en natuurlijke sterfgevallen. Dat percentage doden door medische missers was volgens deze mensen schrikbarend hoog. Feit of fictie?! Het zette me in ieder geval aan het denken. Een hypothetische medische misser-in-de-maak dus, en ik ben, mogelijk mede door mijn terughoudendheid t.a.v. medisch ingrijpen in mijn leven, daar dan ook nooit slachtoffer van geworden. Dus denk hiervan maar wat u wilt.

Slaafs ja en amen zeggen

Dit stukje moet dan ook absoluut niet gezien worden als een soort medisch advies, dat laat ik graag over aan een professional en aan uzelf. Overigens ben ik in de loop van mijn ziekte- en genezingsproces met sommige artsen behoorlijk goed bevriend geraakt. Maar wel op basis van wederzijds respect en niet door een eenzijdig autoritair optreden van hún kant, waar door ons dan vervolgens maar slaafs ja en amen op gezegd zou moeten worden. Slaafs ja en amen zeggen is ons eigenlijk van nature vreemd, en ten aanzien van artsen, medicijnen, gezondheid en medische hulpmiddelen opereren wij grofweg tweeledig. Wij denken allereerst dat een lichaam dat genoeg voorzien is van allerlei voedingsstoffen, zichzelf in principe behoorlijk weet te redden en dat een lichaam zich dan eveneens behoorlijk weet te herstellen, uit zichzelf, tenzij er complicerende factoren aanwezig zijn. En er dus medisch ingrijpen nodig is. Maar dat vinden wij meestal niet zo gauw. En daarnaast is tijdens deze hele periode afbouwen altijd een belangrijk devies voor ons geweest.

Nutriënten in het lichaam

Ter illustratie van het eerste punt moet ik drie natuurgeneeskundige therapeuten noemen (mensen die door het toepassen van natuurgeneeswijzen en door het aanvullen van nutriënten in het lichaam, een verbetering in iemand's lichamelijke welzijn beogen), die ik nog van vóór mijn infarct kende (dat is een voordeel van in die branche werkzaam te zijn geweest), en die middels het voorschrijven van verschillende voedingssupplementen een verbetering in mijn belabberde toestand teweeg trachtten te brengen, vooral toen ik nog in het ziekenhuis lag, maar ook later nog, in het revalidatiecentrum. Waarvoor alsnog mijn dank.

Wijsneuzerigheid

N., een oud-collega die medicijnen én natuurgeneeswijzen heeft gestudeerd, wees ons naast het voorgaande bijvoorbeeld ook op een mogelijke bijwerking van simvastatine (een cholesterolverlagend middel) - kramp (waar ik dus in hoge mate last van had) - waarvoor mijn artsen in het ziekenhuis mij dan voor zover ik weet weer baclofen (een spierverslapper) hadden voorgeschreven, in de mening dat mijn klachten 'neurológisch' (zoals ons 'met een hete aardappel in de mond' en op belerende toon door een arts in het ziekenhuis werd medegedeeld) van aard waren. Alsof hij zich verwaardigde ons, hardleerse schoolkinderen, toe te spreken. Dat kun je bij ons dus beter niet doen, we komen meestal wel redelijk goed belezen uit de coulissen, en bovendien wordt onze 'wijsneuzerigheid' dan juist geprikkeld. K. werd trouwens op deze manier belerend toegesproken omdat zij de baclofen ontvreemdde opdat die mij nooit zou bereiken, en dit niet-medisch ingrijpen, zeg maar 'vérgrijpen', leidde dan weer, overigens begrijpelijk, tot de nodige beroering op de afdeling. Een bevriende arts-in-opleiding zette overigens vervolgens de simvastatine stop.

Verademing

Na in december 2011 één dag in de revalidatiekliniek te zijn geweest (overigens een hele verademing), moest ik weer enkele weken naar het ziekenhuis terug vanwege een blijkbaar opgelopen longontsteking (bepaald geen verademing). Een assistente daar leek het toen beter weer te beginnen met de simvastatine. Als door een bij gestoken en tegen de zin van de artsen in, eiste een toch al zeer getergde K. dat mijn cholesterol opnieuw getest zou worden om te bepalen of het überhaupt nog wel verhoogd was, zoals met een eerdere test was vastgesteld. De cholesterol waarde bleek nu dus volslagen normaal te zijn, en dat betekende het definitieve einde van de simvastatine, alsook van het middel dat verondersteld werd de bijwerkingen te verhelpen en die dus waarschijnlijk werden opgeroepen door diezelfde simvastatine, én tevens het definitieve einde van mijn pijnlijke spierkrampen.

Algehele weerstand

En in de revalidatie kliniek werd ik ook een poos geholpen door M. die voor haar gegevens waarop ze opereerde, 'meeliftte' op de bloedafnames die daar toch al met regelmaat plaatsvonden, en die zo de waarden van bepaalde vitamines of andere voedingsstoffen in mijn lichaam liet onderzoeken, om, wanneer die afwezig bleken of beneden-normaal aanwezig bleken te zijn, vervolgens vitamines en andere voedingssupplementen voor te schrijven, o.a. ten behoeve van mijn algehele weerstand.

Zijligging

Als voorbeeld van het tweede punt kan ik de teloorgang en definitieve verwijdering van de tracheostoma noemen. Geplaatst in het ziekenhuis, waar deze me toen al erg tegenstond vanwege het uitzuigen (het verwijderen van het slijm uit de keel met behulp van een apparaatje waarmee dit slijm mechanisch uit de keel gezogen wordt), werd deze tracheostoma door slijmvorming, verplichte zijligging (het op de zij gaan liggen om toenemende vochtophoping in de longen te voorkomen) en uitzuigen, helemaal te bewerkelijk in de revalidatiekliniek. Toen ik toevallig hoorde dat het eigenlijk 't gezondste was om rechtop in je stoel te zitten, meer nog dan zijligging, 'kocht' ik eerst de vermalijde zijligging af door meer uren in mijn rolstoel te zitten (ik zat toen nog min of meer in de 'oefenfase' van mijn rolstoel en moest uren opbouwen), maar toen het ons duidelijk werd dat de slijmvorming ook deels ten gevolge van irritatie door de tracheostoma zélf veroorzaakt kon worden, móést hij wat ons betreft koste wat kost, en tegen de zin van de arts, eruit.

Tracheostoma verwijdering

Mijn ademen leek inmiddels weer vrij normaal geworden en de tracheostoma leek dus ook zijn directe urgentie verloren te hebben. Ik leek nu eerder vooral gehinderd te worden door dit ding. En dus werd deze tracheastoma, na de nodige push en volharding onzerzijds, in 2012 in de revalidatiekliniek uiteindelijk definitief verwijderd, zoals de bovenstaande foto laat zien, die net na de verwijdering is genomen. Alle klachten en hinder zoals slijmvorming en uitzuigen, en bijzonder hinderlijke zaken als zijligging, behoorden daarmee tot het verleden. Mijn ademhaling is verre van normaal, ik kan bijvoorbeeld niet uit mezelf hoesten en om iets te kunnen zeggen moet ik eerst zorgen dat ik ingeademd heb, maar ik zie totaal niet dat die tracheastoma daar nog een positieve invloed zou kunnen hebben. Integendeel, daarmee kon ik helemaal niet spreken.

Verdikkingsmiddel

Ook ben ik gestopt met het verdikkingsmiddel, ondanks mijn (nog steeds) vrij dramatische hoestpartijen, die volgens één van mijn au pairs waarschijnlijk succesvol zouden zijn onder teenagers en die volgens haar bepaald niet zouden misstaan in een heavy metal band. Koffie met deze behangplak, zoals ik het noem, is in hoge mate onesthetisch, en ik val toch onder die mensen die het esthetische aspect van een goeie kop koffie wel naar waarde weten te schatten en die met regelmaat een Nespresso 'neersabelen'. Al heeft George Clooney daar vrij weinig mee te maken. What else?

Afbouwen

Verder bouw ik al een jaar lang voorzichtig en met de nodige moeite mijn  medicatie (pantropozol) af (een middel waardoor ik geen maagzuur meer aanmaak en waardoor ik zo goed als geen last meer heb van de brandende zure reflux vanwege een slechte afsluiting van mijn maag naar mijn slokdarm, waar ik in de revalidatiekliniek verschrikkelijk veel last van had gekregen, vooral na veel inspanning (die nodig is vanwege mijn willen revalideren). Van dit medicijn nam ik sinds de revalidatiekliniek 1 tablet per dag van 40 mg, 7 dagen per week, en nu, een paar jaar later, 5 maal per week een halve tablet van 20 mg, dus 10 mg). Dit ingrijpen met pantropozol lijkt me, hoewel pijnverlichtend, niet bijzonder natuurlijk, omdat de evolutie me daar anders inmiddels ook wel had gebracht. Één theelepel natriumbicarbonaat (zuiveringszout) oplossen in een glas water en 1 à 2 keer per dag genomen, dat ik ben gaan nemen vanwege blaasklachten, om het lichaam minder zuur te maken, doet blijkbaar ook wel wat voor brandend maagzuur, vond ik uit in juli 2016. Ik ga dit proberen opdat ik dit maagmiddel verder kan afbouwen.

Voedingssupplementen

Tevens bouw ik nu, zonder al teveel haast overigens, veel voedingssupplementen af tot ik alleen nog maar een goede multivitamine gebruik, een vitamine C 1000, een magnesium bisglycinaat en een Salvestrol (zoek dit maar op internet op). Het merendeel van onze voedingsstoffen zou uit onze (boven-modaal goede) voeding moeten komen, waarvan veel, heel veel, groenten deel uit maken, geconstrueerd tot boeiende gerechten, geïnspireerd door de recepten uit één van onze vele kookboeken. Maar supermarkt eten blijft toch wel een vrij verdachte factor daarin (door een gebrek aan nutriënten, door pesticiden, en door toegevoegde suikers zout en smaakversterkers, etc.), vandaar die basissupplementen waar ik vast aan wil houden.