Blaastest (3)

Make Believe

blaassteen-225x300 Blaastest (3)

Ed met blaasstenen

Terug naar de wezenlijke dingen van het leven, na de wellicht spannende maar gecreëerde zogenaamde prioriteiten van de hoge heren politici van afgelopen begin maart. Ik speelde vroeger gitaar met een vriend en we zongen liedjes op de terrassen van de restaurants in Saint Tropez om onze vakanties daar te bekostigen, en  één liedje op ons repertoire toentertijd heette 'Make Believe', herinner ik me - om maar even aan te geven hoe ik over het politieke spel denk - maar dit terzijde. Maar mag ik wel nog een onsje gebakken lucht?

Operatie
In werkelijkheid draaide mijn week om een 2 in 1 operatie - de verwijdering van 2 blaasstenen, en de aanpak van een liesbreuk. Beide operaties vonden plaats onder dezelfde volledige narcose en ze werden gedaan door dezelfde opening in mijn onderbuik, die een zorgverleenster van mij erg deed denken aan haar - eerdere - keizersnede. Ik steeg gelijk in haar achting - zij had daar immers véél last van gehad. Alleen werd er van de week geen prachtige dochter geboren, maar twee degelijke, zware kiezels, die mij én de chirurg - hoorde ik achteraf - aan hunebedden deden denken, wat mij toch wel deed afvragen... Ik zat me op die dag natuurlijk(?) eerst vreselijk op te winden tijdens de voorbereidingen voor die operatie, toen werd ik naar een groot en glimmend, ogenschijnlijk buitenaards operatiegedeelte gebracht vol vriendelijke en bovenmenselijke superefficiënte aliens, toen was er een heerlijk comateuze staat die helaas zó voorbij was (in werkelijkheid duurde die toch nog zo'n twee uur), gevolgd door een week van vooral herstel - de eerste dagen ging het alléén maar om herstel. Paracetamol en veel slapen en zo. En een week lang een katheter door m'n piemel, als een genitale (iets anders dan een geniale) piercing. Alien deel 9 nummer zoveel. De verwijdering daarvan - en waar ik nog meer tegenop had gezien dan tegen de hele operatie - stelde echt geen fluit voor.

Douchevloer
Ik mocht dezelfde dag nog weg - mocht ook niet op de kraamafdeling verblijven - en ik kreeg de twee blaasstenen in een semi-doorzichtig doosje mee. Ze staren nu telkens terug als ik ernaar kijk of als iemand het doosje even vol ontzag weegt in zijn of haar hand. Wat doen we er eigenlijk mee? Vanmorgen dacht ik er nog aan ze in de douchevloer (die momenteel openligt in te in verband met een lekkage die we eindelijk trachten aan te pakken) in te laten metselen. Ik vind het wel een mooi idee, dat die vloer over twintig jaar weer opnieuw opengaat, vooral als je je daarbij de gezichten van de mensen voorstelt als ze zich realiseren dat het blaasstenen zijn die ze onder de tegels vandaan bikken. Maar dat realiseren ze zich toch niet. Too arty.

Jager
Vroeger was ik wat pragmatischer en zou ik ze over het water laten ketsen, 5, 6, 7 keer. Of ik zou er een merel mee uit de boom proberen te gooien. Maar dat doe ik niet meer. Een vriendin noemde mij altijd een jager. Dat klopte ook wel. Van alles nam ik mee naar huis. Vaak droomde ik 's nachts over salamanders vangen. Kleine wilde ratjes, vissen, vogels, hagedissen, salamanders, noem maar op, ik heb ze  - al dan niet opgedrongen - allemaal als logee mee naar huis gebracht. Soms heel tijdelijk - de ratjes gingen diezelfde nacht nog dood en werden huilend door het toilet gespoeld - soms wat langer. Ik heb in mijn middelbare schooltijd zelfs eens een wild konijn gevangen met mijn blote handen en jaren bij mijn vader in de volière gehouden. En een Vlaamse gaai aan de haak geslagen tijdens het vissen (!) die ik vervolgens ook bij mijn vader in de volière zette. En die binnen twee dagen de vogelstand daarin decimeerde. En toen kreeg ik weer eens op mijn donder. Voor de zoveelste keer.

Salamanders
Jarenlang heb ik hier in Amsterdam nog een aquarium/terrarium gehad met daarin een aantal zelfgevangen salamanders. Ik zou je zelfs in een willekeurige biotoop bij benadering kunnen aanwijzen waar naar verwachting wél salamanders zullen zitten en waar geen. Maar ik realiseer me trouwens wel nog een goede plek voor mijn blaasstenen. Als kiezelstenen zitjes voor bij de salamanders in hun bak. Recycling. Ziet u het al voor zich? Maar helaas, die bak is er al lang niet meer. Dus zal ik de stenen over een maand weer meenemen naar het ziekenhuis, alwaar ze geanalyseerd zullen worden om soortgelijk ongemak in de toekomst te voorkomen.