Een kleine man

image-225x300 Een kleine man

George W. Bush
Ik had altijd nog eens een schilderij willen maken van George W. Bush. Ter herinnering en ter inspiratie prijkt er al jaren - en tot grote of kleine ergernis of verbazing van verschillende mensen - diens foto als míjn beeltenis op m'n laptop. Dat schilderen hoeft inmiddels niet meer zo, nu ik weet wat ik al die tijd tot uitdrukking probeerde te brengen met mijn geschilderde portretten. Bovendien zijn mijn linkerarm en -hand door mijn herseninfarct (tijdelijk?) buiten functie, en dat maakt schilderen toch wel een vrij hachelijke zaak. Maar die foto heet u desondanks nog steeds welkom op mijn laptop.

Schilderen
Tot voor enkele jaren geleden wilde ik hem wèl nog schilderen. En niet zo maar een schilderij, maar een soort van staatsieportret. Dat typerende dommige van hem gekoppeld aan die onnozele onbevangenheid, een zeker 'ich habe es nicht gewusst'. Dát wilde ik schilderen. Met die waakhonden Condoliza Rice en Dick Cheney zwoel om hem heen gedrapeerd, als om hem in het gareel - of meer nog - bij de les te houden. Die beteuterde blik van hem die mij vooral deed denken aan plassende of copulerende honden. Of aan mensen die na een zware nacht met teveel alcohol in de kroeg, enigszins ontoerekeningsvatbaar (alleen biochemisch - verder blijft ze alles aan te rekenen) zijn. Dát wilde ik vastleggen. Maar toch is hij er maar mooi mee weggekomen. Denkt hij. Het leven zit de Bush family danig op de hielen.

T-shirt
Ik moet het nu echter met het 'Good Bush-Bad Bush' T-shirt doen - dat ik op bijgaande foto demonsteer. Dat K. van de rommelmarkt heeft geplukt en dat min of meer hetzelfde uitdrukt als ik eertijds met dat schilderij voor ogen had. En dat aan de preutsheid te zien, bijna-zeker van Amerikaanse makelij is of voor de Amerikaanse markt bestemd was, waar de Bible Belt vanaf straalt, zogezegd: oh...seks, bah! Dat maar maar iets van 1 euro kostte en dat ik ook al niet veel draag. Eeuwige roem? Vergane glorie? Wie het weet, mag het zeggen.

Protestmars
Het voelde destijds niettemin goed te weten dat er zielsverwanten waren met soortgelijke grieven jegens de man als ikzelf had. Die hem ook niet mochten. En die eveneens vonden dat hij verbóden moest worden. Ik weet nog wél dat mijn laatste (?) protestmars tegen hem gericht was, in een tijd toen het nog gewoon was om tegen dat soort mensen of dingen te protesteren. Het was een behoorlijk fel protest, weet ik nog, daar in 2005. Op de Rozengracht, als ik het me goed herinner. Botsende culturen. George W. Bush.

Museum
Het schijnt normaal te zijn dat Amerikaanse oud-presidenten een museum krijgen. Ik vraag mij af of er ook een museum is dat gewijd is aan George W. Bush. En aan diens fameuze - of toch vooral ingebeelde - wapenfeiten, want wat doet ons hem immers nu nog aan hem herinneren? Mij allereerst zijn opvallende áfwezigheid tijdens 9/11, terwijl ik toen jankend voor de tv zat. En ik een Duitse vriendin had waar ik later ook enige tijd kapot van was. En zijn domme harde opstelling daarna. En of hij zich nog met deze museumstukken kan troosten in zijn laatste jaren? Postume eer? Het lijkt mij niet gemakkelijk 'maar te leven', zonder zoiets als een soort van waarheid. Of met een verzonnen waarheid zoals de massavernietigingswapens 'aangetroffen' in Irak. En zonder werkelijke compassie voor de medemens. Maar in dat laatste heeft de hele Bush dynastie nooit uitgeblonken. Er zwermden altijd wel haviken om hun heen. En ze lijken bovendien zeer goed in staat zichzelf te overtuigen met hun verzinsels.

Pa Bush
Pa Bush liet vorige week (september 2016) weer eens van zich horen. Nu omdat hij weigert om op Donald Trump te stemmen. Die voor bij de collectie 'harken for president'. Die pa Bush die zelfs Hillary Clinton boven Donald Trump verkiest, en dus ook op Hillary gaat stemmen, en dat als rechtgeaarde Republikein. Ongehoord. Ik vond hem er maar kwetsbaar uitzien inmiddels. Zomaar een kleine man. Wat George W. altijd al is geweest. Alle krachtpatserij ten spijt...