Yukiko en Wakako

Marokko (1)

Yukiko en Wakako
Yukiko en Wakako

Woensdagochtend 23 februari 2005

Ik zit te ontbijten op een terras in de Ville Nouvelle, de nieuwe stad, van Fes. Het is koud en guur. Later ga ik lang ondergoed kopen. Er zitten zoals altijd in de cafés alleen maar mannen om me heen. Het verkeer, met veel kleine taxi’s, Fiatjes geloof ik, produceert een gore stank.
Ik ben hier eergisteren, maandagmiddag, met de trein uit Casablanca aangekomen en heb zojuist besloten te onderzoeken of ik niet al te duur een grand taxi kan huren om zo via het oosten van Marokko naar Marrakech te reizen. Een grand taxi is een meestal aftandse Mercedes die vaste trajecten van langere afstanden aflegd bij voorkeur volgepropt met zes passagiers. Je kunt ze echter ook privé huren en voor meerdere dagen. Het alternatief zou zijn weer hetzelfde traject terug naar Casablanca de trein te nemen en vervolgens van daaruit door te reizen naar Marrakech. Dat zie ik eigenlijk niet zo zitten, SAAI. Het idee van de grand taxi is me zojuist aan de hand gedaan door de man die gisteren mijn gids was in de Medina, de oude stad van Fes. Hij heeft net een familielid van hem gebeld en ik kreeg een prijs te horen van Dh (Dirham) 4500, ongeveer € 450. Voor drie dagen reizen in een Mercedes met een privé chauffeur. Ik vind het te duur, of beter gezegd, dat wil ik er niet aan uitgeven.

Woensdagmiddag (een paar uur later dus)

Ben zojuist zoals verwacht, verdwaald in de Medina (ik heb namelijk géén gids genomen deze keer). Zit nu in een restaurant waar ik in perfect american english heen geloodst ben door een Marokkaan, uit Fes maar ook uit Chicago. Gemak dient de mens. Hij kende ook nog wel iemand die me naar Marrakech zou kunnen brengen voor een zacht prijsje, voor Dh 3500, oftewel 350 euro. Niet slecht en veruit de laagste prijs totnogtoe maar vind het voor mij alleen nog steeds te veel geld, te overbodige luxe en ondanks het behoorlijk louche uiterlijk van de chauffeur, lijkt het me gewoon niet erg avontuurlijk om de hele reis alleen met hem in die taxi door Marokko te sjeezen.

Even later

Er zijn zojuist twee Japanse meisjes het restaurant binnengestapt, dat tot nog toe zó leeg bleef dat het me het ergste deed vermoeden over de keuken. Maar die was eigenlijk niet zo slecht. Niet lang getreuzeld, ben ik na enkele minuten op ze afgestapt en heb hun gevraagd of ze niet samen met mij die reis naar Marrakech in die grand taxi zouden willen maken. En de kosten daarvoor dan zouden willen delen. Vervolgens ben ik gedurende zo’n seconde of dertig aangegaapt, taxerend bekeken, spiritueel uitgekleed, gescand en afgetast door het meisje dat later Wakako bleek te heten. It felt very good. Ik zette mijn meest eerbare en integere hoofd op en deed alsof mijn neus bloedde. Na wat heen en weer gepraat werden we het vervolgens eens, op voorwaarde dat de reis 4 dagen zou duren in plaats van drie. Mij best. Vrijdagavond zullen we elkaar weer zien. De Chicago Marokkaan heeft ons dan namelijk voor het avondeten uitgenodigd bij hem thuis in de Medina, met zijn gezin. Waarom in godsnaam, vraag ik me af. Ik vertrouw hem voor geen meter.

Vijf dagen later, rond de middag

Ik zit gehurkt naast een huilende Yukiko met een troostende arm om haar schouder op de okerkleurige aangestampte grond in de Joodse Medina in Tinnerir. Om ons heen gebouwen in dezelfde kleur vaak zonder ramen. Onze gids en chauffeur zijn ons een meter of tien vooruit. Achter mijn rug heeft Wakako Yukiko’s taken overgenomen en staat nu op haar beurt snoep uit te delen aan een stel joelende kinderen uit de buurt. Zij lijkt volkomen onaangedaan, de rust zelve, een beetje alsof ze de eendjes staat te voeren.

De aanleiding hiertoe

Gisteravond tijdens het avondeten in ons hotel, had ik met hun een hele discussie over bedelen. Zij, vooral Yukiko had een uitgesproken mening, vonden dat je door geld te geven aan bedelaars alleen maar je eigen superioriteit zou bevestigen. Zij gaven dus niets en hier werd verder niet meer over nagedacht. Geen bedelaars in hun universum. Ik had hun verteld dat ik wèl geld gaf en me er bepaald niet superieur door voelde. Eerder niet, want bij elke uitgestoken hand moest ik weer beslissen of ik wel of niet iets zou geven en als ik het dan niet deed, omdat ik vond dat ik die dag wel genoeg had gegeven of dacht dat een andere persoon het meer nodig zou hebben, of de bedelaar in kwestie me gewoonweg irriteerde, dán juist vond ik mezelf nogal eens een superieure schoft. De bedelaars maakten in elk geval deel uit van mijn dagelijkse bestaan in Marokko. Ik stelde Yukiko en Wakako een experiment voor om hier een beetje mee te spelen en hun eigen stabiele gegevens daarbij ter discussie te stellen. Eén van ons zou gedurende een deel van de dag alle bedelaars afhandelen zodat de anderen er geen last van zouden hebben. Minimaal tot een persoonlijke overwinning. Ik wilde hiertoe wel een klein geldbedragje ter beschikking stellen maar Yukiko noch Wakako waren bereid geld te geven. Dat zou blijkbaar een ernstige overtreding zijn voor een Japanner. Yukiko besloot snoepjes te geven en Wakako ballpoints.

De volgende dag, de bewuste dag in Tinnerir, zou Yukiko als eerste beginnen en zij deelde goedgemutst een snoepje uit. Ik meende behoorlijke ontevredenheid te zien bij het kind in kwestie, dat volgens mij toch ècht een paar dirham had gewild in plaats van een snoepje, maar Yukiko leek in haar sas en ik was benieuwd hoe het verder zou gaan. De gids had al verteld dat ze dan wèl aan àlle kinderen iets moest geven. Yukiko blij. We gingen een hoek om en er stormden een tiental kinderen op haar af. Ik maakte wat foto’s van het tafereel en keek wat me om me heen maar zag plots dat ze helemaal van streek was en zat het huilen.Ze leek helemaal overweldigd. Wakako nam het snoepjes uitdelen over. Een dag later, het voorval leek inmiddels goeddeels verwerkt, vertelde Yukiko me dat Wakako veel rationeler was dan zijzelf. Immers, toen Wakako het snoepjes uitdelen noodgedwongen van haar had overgenomen, had zij geprobeerd de kinderen netjes en gedisciplineerd in de rij te laten staan alvorens zij hun snoepje zouden krijgen. Dat was mij geheel ontgaan en het had me ook een volstrekt onmogelijke opgave geleken. Immers zelf had ik de kinderen enigszins geassocieerd met een school piranhas die bloed hadden geroken. Enkele dagen later kwam Yukiko me alsnog trots vertellen over hoe ze haar mannetje had gestaan in nieuwe avonturen met bedelaars…

(wordt vervolgd)

Ed was in zijn jonge jaren directeur van een afkickcentrum, deed verschillende andere dingen, en was uiteindelijk uitvoerend directeur van een succesvol voedingssupplementen bedrijf, totdat hij in 2011 getroffen werd door een herseninfarct en gediagnosticeerd werd met een locked-in syndroom. Sindsdien is hij herstellende, revalideert veelal, houdt zich onledig met dit blog, en hield zich daarnaast de eerste jaren bezig met de vertaling van enkele boeken over een bepaalde natuurlijke aanpak van kanker, ontwikkeld door een Britse groep wetenschappers.
Posts created 138

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Related Posts

Begin typing your search term above and press enter to search. Press ESC to cancel.

Back To Top