The Shape of Water

We zijn van het weekend naar de film geweest in de Filmhallen. Mijn au pair en ik gingen er heen nadat ik daar had afgesproken met een vriend, en nadat we buiten eerst even hadden bijgekletst, besloten we ook maar naar een film te gaan. Het werd The Shape of Water van Guillermo del Toro.

Oscars
Ik had enig voorbehoud wat betreft deze film omdat we een aantal jaren geleden (ik was toen met een vriendin) een eerdere regie van deze man – Pan’s Labyrinth – hadden gezien, die we verschrikkelijk vonden. We hadden na afloop toen zelfs tien minuten lang etalages bekeken om weer enigszins bij zinnen te komen. Maar deze had onlangs 4 Oscars gewonnen, en die vriendin, die The Shape of Water recentelijk zag, had hem goed bevonden. Veel beter dan Pan’s Labyrinth, en die gedeelde smart van eerder maakte haar ook tot een betrouwbare bron.

Spelregels
Ik vond het (The Shape of Water) een goede film, maar diegenen die mij vergezelden waren minder enthousiast. Volgens míj draait het in de film om spelregels, en dat vind ik best een interessant gegeven. Vroeger speelde ik met een vriend badminton over de waslijnen bij hun thuis in de tuin, en toen al verzonnen we de spelregels ter plekke en al doende. Ook nu spelen we spelletjes nog regelmatig volgens ónze spelregels, en maken dan dus oneigenlijk gebruik van het speelveld. En die vriendin waarmee ik die film zag heeft een bewonderenswaardig vermogen om het niet eens te zijn met hoe dingen – horen te – zijn of lopen. Ook een soort van spelregels dus – van hoe het er hier aan toe moet gaan. Koppig gaat zij dan vervolgens aan de slag om die dingen naar believen te veranderen. Wat haar dan wonderwel ook nog vaak lukt.

Buitenaards
Hoewel wat conservatiever, is de fantasie bij mij ook nooit ver weg, en ‘zo gek als een deur’ is bij mij niet per sé een negatieve kwalificatie. Mijn vader zei dat immers ook vaak over mij. In de film wordt een belangrijke rol gespeeld door een soort van buitenaards onderwaterwezen met bijzondere kwaliteiten, dat gevangen is in een afgelegen rivier in het Amazonegebied. Daarmee begeeft de regisseur zich al buiten de spelregels: geen buitenaardse wezens in ons aards bestaan! Maar het is wél overeenkomstig aan wat ik enigszins tracht te bewerkstelligen met mijn kleine speelgoedtijger. Vreemde zaken!

Fatsoen
Verder geeft een generaal een interessant betoog over fatsoen. Daarin zegt hij zoveel als dat het fatsoenlijk is wanneer iemand (hij heeft het over een ander, niet over hemzelf) geen fuck-ups veroorzaakt. En als je wél fuck-ups veroorzaakt, dan lig je eruit. Verder heeft fatsoen afgedaan en geen nut meer, en wordt het alleen nog maar geëxporteerd. Maar dat eruit liggen geldt dan overigens natuurlijk niet voor hemzelf! Meer spelregels. Degene die het monster heeft gevangen en nu ook bewaakt, heeft in twintig jaar trouwe dienst nog nooit een fuck-up veroorzaakt. Dit wordt zijn eerste keer. Maar hij beseft na de lezing van de generaal wél dat hij er dan evengoed uit ligt. Verder is het een uiterst botte lul, en enige vorm van medemenselijkheid is hem vreemd. Maar hij weet het spel wél volgens de regels te spelen, hij lijkt daarin zelfs voorbeeldig. Happy family en zo.

Stomme meisje
Nee, de échte hoofdrolspeelster in de film maakt plees schoon en zij kan zelfs niet praten. Zij speelt dus eigenlijk maar voor spek en bonen mee. Zij loopt in de film meestal naast, en mee met haar meer ‘volwaardige’ buddy, een fatsoenlijke maar toch vrij ongelukkige vrouw. Maar dit stomme meisje is zelfs de eigenlijke heldin van de film; zij doet het nog het beste van allemaal, daar in haar eigen leventje, in haar kleine wereldje. En bovendien waagt zij het ook nog eens om verliefd te worden op het monster dat zij dan ook introduceert in haar eigen leven. Ho, ho, dat mag zó maar niet!

Praten
Kortom, het heeft volgens mij allemaal te maken met spelregels. Over hoe je moet zijn en wat je moet doen. Ik kan ook maar nauwelijks praten – net als dat meisje – en dus doe ik eigenlijk eveneens maar voor spek en bonen mee. En ik ben net als haar ook wel altijd onder de hoede van de een of ander. Maar met dat alles is ook een heel nieuw speelveld geopend. Een waarin er wel plaats kan zijn voor ‘buitenaardse wezens’. De gewone wereld resoneert er niet zo medogenloos. Met andere – deels opgedrongen, maar ook meer eigen – spelregels kortom. De ‘grote mensenwereld’ bestaat toch vooral uit gezonde mensen. En er is daar geen plaats voor monsters of andere fantasiebeesten. En weinig ruimte voor eigen spelregels. En fatsoen? Wordt dat tenminste hierheen geëxporteerd?

Ed was in zijn jonge jaren directeur van een afkickcentrum, deed verschillende andere dingen, en was uiteindelijk uitvoerend directeur van een succesvol voedingssupplementen bedrijf, totdat hij in 2011 getroffen werd door een herseninfarct en gediagnosticeerd werd met een locked-in syndroom. Sindsdien is hij herstellende, revalideert veelal, houdt zich onledig met dit blog, en hield zich daarnaast de eerste jaren bezig met de vertaling van enkele boeken over een bepaalde natuurlijke aanpak van kanker, ontwikkeld door een Britse groep wetenschappers.
Posts created 138

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Related Posts

Begin typing your search term above and press enter to search. Press ESC to cancel.

Back To Top