Koolvreter

Veganistisch
Tja, veganistisch… Ik heb het idee dat mijn omgeving er toch meer moeite mee heeft dan ik zelf heb. Ik ben zelfs al een paar keer voor ‘koolvreter’ uitgemaakt (weliswaar goedmoedig, maar toch…); dit terwijl ik ook nog eens amper kool eet. Maar toch, er moet wel íéts van gevonden worden. Maar dat begrijp ik eigenlijk ook wel. Volgens mij raakt de veganistische staat in het algemeen toch enigszins de snaar van het ik-ben-goed-bezig of ik-ben-slecht-bezig in eenieders leven.

Mierenneukerig
Niemand wil achteraf jaren een sukkel blijken te zijn geweest in zijn of haar eetgewoonten, toch? Als je uiteindelijk tegenover de internist of de cardioloog zit vanwege een of ander ongemak of ziektebeeld. Ik had vroeger ook altijd wel een beetje de neiging om mijn omnivore staat te rechtvaardigen. Ik vond het veganisme altijd maar veel mierenneukerig gedoe, en dan ook nog over zoiets simpels en alledaags als eten. Diepe gevoelens over dierenleed en zo, waren aan mij niet besteed.

Dood
Want ik was altijd (en tot op heden) de mening toegedaan dat als je íéts wil eten, er ook íéts dood moet. Een dier of wat gewas. Die keuze Heb je da wél, maar er gaat iets dood. En met dit doodsaspect in de maaltijd heb ik toch altijd al erg weinig moeite gehad. Ik ben misschien wel de eerste veganist die morbide gedachten koester t.a.v. duiven. En de muizen op mijn balkon mogen ook zeker dood! Misschien wordt ik vanwege dit niet-recht-in-de-leer zijn nog wel eens geëxcommuniceerd als hardcore veganist. Door de pauselijke variant van het veganisme – Zijne Heiligheid de Vegadip.

Lekker eten
Eten is toch wel een beetje onze core business. Dus zoiets als het veganisme laat je óók niet helemaal koud. Want eten zegt toch blijkbaar ook iets over onszelf. Dus vandaar waarschijnlijk ook dat ‘koolvreter’ in mijn richting. Maar ik moet u zeggen dat lekker eten (want dat blijft voor mij toch wel het allerbelangrijkste) me als veganist tot nog toe eigenlijk helemaal geen moeite kost. Niks geen moeite met vlees, vis of zuivel (kaas!). Alhoewel ik nu in die twee maanden slechts één recept ben tegengekomen dat ik de moeite waard vond om dit van buiten te leren. De rest van de tijd experimenteer ik maar wat – een soort free jazz in de keuken – ik heb kortom een opvallend weinig ondernemende instelling in het verzamelen van recepten. Dit terwijl ik voorheen talloze heerlijke recepten uit mijn eveneens vele kookboeken wist te toveren. Maar die kookboeken zijn sinds mijn veganistische staat blijkbaar méér besmet geraakt dan ze eigenlijk verdienen. Ik heb ze namelijk sindsdien nauwelijks meer een blik waardig gekeurd. Dit terwijl er waarschijnlijk ook vele heerlijke en bovendien veganistische recepten in te vinden zullen zijn. Nu – zes maanden later – ben ik daar inmiddels overheen en heb een aantal heel goede recepten uit verschillende kookboeken. Onder andere één geweldig recept over…kool. De favoriete maaltijd van de zorg au pair.

Spijsverteringssysteem
Maar die weten me momenteel (juni 2017) blijkbaar helemaal niet te boeien. Twee verzorgsters van mij maakten inmiddels zelfs de opmerking dat zij mijn buikje hebben zien slinken sinds mijn veganistisch eetgedrag. Ik ben daar zelf nog niet van overtuigd (want dat wordt door een andere verzorgster weer stellig betwist), maar hoor dat natuurlijk graag. Ik heb nog niet de indruk dat ik minder tot mij neem. Wel merk ik een afnemende behoefte tot lunchen, eigenlijk zonder dat dit me überhaupt moeite kost. Ik laat die hap gewoon regelmatig (en vaker en natuurlijker dan voorheen) aan mij voorbijgaan. Het prettigst aan mijn redelijk prille veganistische staat vind ik dat ik nu het gevoel heb dat datgene wat ik eet en drink, en dat datgene wat ik nu in mijn spijsverteringssysteem prop, meer in lijn ligt met hoe dit oorspronkelijk bedoeld is. En dat ik een beetje minder meespeel met Unilever & co – lees de voedingsmiddelenindustrie. Want daar hoef je volgens mij toch echt niet veel goeds van te verwachten.

Gezonde ballen
We hebben nu al een paar keer enkele uren in de keuken gestaan terwijl we experimenteerden met gezonde ballen maken, met onder andere dadels, gedroogd fruit en noten in vaak bizarre kruidencombinaties. Die we vervolgens in de au bain-marie sodemieterden om ze te voorzien van een laagje pure chocolade aangelengd met een gezonde suikervervangende siroop. Heerlijk! En zo maakten wij onze eigen voorraad tussendoortjes en snoep voor een paar weken. Maar iedereen wil wél meeëten hiervan! Klinkt toch niet bepaald als een straf, hè? Of als een hongerstaking?

Ed was in zijn jonge jaren directeur van een afkickcentrum, deed verschillende andere dingen, en was uiteindelijk uitvoerend directeur van een succesvol voedingssupplementen bedrijf, totdat hij in 2011 getroffen werd door een herseninfarct en gediagnosticeerd werd met een locked-in syndroom. Sindsdien is hij herstellende, revalideert veelal, houdt zich onledig met dit blog, en hield zich daarnaast de eerste jaren bezig met de vertaling van enkele boeken over een bepaalde natuurlijke aanpak van kanker, ontwikkeld door een Britse groep wetenschappers.
Posts created 138

2 thoughts on “Koolvreter

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Related Posts

Begin typing your search term above and press enter to search. Press ESC to cancel.

Back To Top