Liefde en zo

Liefde

Ik dacht even na over de liefde. Daar heb ik dus tegenwoordig alle tijd voor, dat denken over de liefde bedoel ik. Nou én? Moet er dan zonodig gewerkt of geperformed worden? In ieder geval vind ík het vrij interessant om te constateren dat ondanks het feit dat ik nu geen enkele rol meer speel op dit gebied, míjn ‘eisen’ evengoed alleen maar zijn toegenomen. Grootheidswaanzin? Da’s zeer wel mogelijk. Maar het is toch een beetje raar hè, en eerder precies het tegenovergestelde van wat je zou verwachten, niet? Maar misschien zorg ik er uiteindelijk zo toch zélf voor (wat waarschijnlijk ook al speelde toen ik nog niet met mijn beroerte in een rolstoel beland was) dat dit geen rol meer van betekenis in mijn leven speelt of dat het eigenlijk nooit helemáál liep. Wie anders dan mijzelf zou ik nou hier op aan moeten spreken?

Eisenpakket

Maar goed, mijn ‘eisenpakket’ wil ik u dus niet onthouden. Niet vanwege het ‘wie weet’- of ‘je weet maar nooit’ aspect, maar allereerst gewoon omdat het vrij vermakelijke lectuur kan opleveren. Het gaat immers om de liefde, een ‘hot’ onderwerp voor ons allen, en u kunt ondertussen ook nog even een blik op de madeliefjes in de tuin van de buurman werpen (waarbij ik in dit geval de buurman ben). Dus mijn ‘eisenpakket’ dan maar: allereerst moet ik enigszins midscheeps – frontaal – esthetisch getroffen worden door de fysiek van de dame in kwestie. Of simpel gezegd (het is toch eigenlijk ook weer ingewikkeld): ik moet haar mooi vinden. Dat is dus een kwestie van smaak, die nogal persoonsgebonden is, ook in deze, heb ik inmiddels wel begrepen. Schoonheid kent blijkbaar vele gedaanten. Wat ik mooi vind kan de buurman niet bekoren. Maar los daarvan moet zij ook geestelijk nog eens van behoorlijk goede huize komen. En dat kan ik als dat er is ook heel mooi vinden. Ik bedoel, ik ben absoluut niet geïnteresseerd in een ‘daar moet je maar mee leren leven’ houding, of ‘zó ben ik nou eenmaal’, wat iemand me onlangs op de mouw trachtte te spelden. Daar trappen we dus niet in (let op het koninklijk meervoud…). Of andere soortgelijke opritten naar een serieus fatalisme of een bezwaard gemoed. Een soort van ‘kijk mij het nou eens moeilijk hebben’. Dat staat voor mij bijna garant voor heel aards en voorspelbaar. Een twaalf-in-een-dozijn bestaan. Dat vind ik enorm saai. Een echte afknapper als het om interesse in een vrouwspersoon gaat. Dergelijke zaken doen iemand volgens mij ook naar ‘Boer zoekt Koe’ kijken. Daarin gebeurt tenminste nog iets (??) in tegenstelling tot in je eigen leven.

Strijdvaardig

Als iets je niet bevalt, ook al is het in jezelf, dan pak je het aan, of je herkent het op zijn minst als zodanig. Ik heb het graag een beetje bewust en strijdvaardig. Zeker niet het slachtoffer-type, of al te serieus. De ‘ik ben het er niet mee eens’ houding in wat verder ogenschijnlijk een voldongen feit lijkt, heb ik hoog in het vaandel staan.

Richtlijnen

Ik realiseerde me ook dat ik bovenstaande richtlijnen vroeger – vóór mijn hersenbloeding – zelf nogal eens heb overtreden. Dat er in mijn ogen hetzij lichamelijk óf geestelijk eigenlijk iets mis was met de dame in kwestie. Oftewel ik vond haar te dit of en te dat. Zegt verder niks over haar – hoewel ik dan ook weer geen enorme zeikerd ben – ik wil alleen maar zeggen dat ik daardoor eigenlijk überhaupt al geen verhouding met de betreffende juffrouw had moeten beginnen. Had ik mezelf een hoop ellende en compromissen bespaart. Ben niet zo van de compromissen. Maar ja, jeuk tussen de benen, hè? Gaf uiteindelijk toch nog wel eens de doorslag. Of ik daarin alleen sta weet ik niet. Ik hoorde vanochtend over iemand die beweerde uit politieke overwegingen niet monogaam te willen zijn. Wat bij mij toch de vraag deed rijzen in hoeverre die zogenaamd politieke overwegingen hem door zijn jongeheer werden ingefluisterd.

Excuses

Maar ja, verder over mezelf dan maar. Bij mij speelde dus ook wel het een en ander. Triest maar waar. Alsnog mijn welgemeende excuses dames. Zou me nu niet meer gebeuren. Nee, hè, hè! Nu laat ik me in ieder geval minder of zelfs niet meer leiden door mijn driften. Nee, hè, hè! Mijn min of meer gedwongen celibataire staat heeft er overigens onder andere wel toe geleid dat ik goede en vriendschappelijke banden met vrouwen heb aangeknoopt. Die soms ook verder gaan of specialer zijn dan toen ik de partner was van. Zo’n vriendschap kan zich tegenwoordig wat meer ontwikkelen, omdat er nu geen stokje in of voor gestoken wordt, of hier een plafond in wordt aangebracht door lichamelijke belangen en driften of hormonen. Het wordt alleen enigszins glad ijs als ik én goed op kan schieten met het meisje in kwestie én haar ook nog eens erg aantrekkelijk vind. Verliefdheid ligt dan op de loer. Met alle toestanden vandien. Terwijl het tegenwoordig toch wel mijn voorkeur heeft om ‘alleen maar’ hele goede vrienden te zijn, zonder daarin nog de beperking te voelen van ‘dat lichamelijke’ van haar of mij. Maar gelukkig (?) komt het zelden meer voor dat ik verliefd ben. Hoewel de slachtpartijen die kunnen volgen ouderwets vertrouwd aanvoelen. En mooie vriendschappen zijn ook alweer meedogenloos om zeep geholpen. Klinkt heel menselijk, niet?

Ed was in zijn jonge jaren directeur van een afkickcentrum, deed verschillende andere dingen, en was uiteindelijk uitvoerend directeur van een succesvol voedingssupplementen bedrijf, totdat hij in 2011 getroffen werd door een herseninfarct en gediagnosticeerd werd met een locked-in syndroom. Sindsdien is hij herstellende, revalideert veelal, houdt zich onledig met dit blog, en hield zich daarnaast de eerste jaren bezig met de vertaling van enkele boeken over een bepaalde natuurlijke aanpak van kanker, ontwikkeld door een Britse groep wetenschappers.
Posts created 138

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Related Posts

Begin typing your search term above and press enter to search. Press ESC to cancel.

Back To Top