Buffels of buffelen?

Je doel voorbij

Buffels of buffelen?
Buffels of buffelen?

Eén van de dingen die ik om me heen zie is dat dingen die men wérkelijk wilt doen – of wil laten – opgeofferd worden om maar te kunnen blijven voortbestaan. U weet wel ik heb geen andere woning of ik heb geen andere baan nu, en de rekeningen moeten betaald worden, of deze baan is ook wel leuk. Het is natuurlijk lovenswaardig dat iemand blijft voortbestaan en zijn of haar dingen voor mekaar heeft en in het algemeen zorgt voor voldoende geld ( tja, wat is voldoende?), maar dit mag op lange termijn nooit ten koste gaan van je trouw aan je eigen doelen. Je wilde dit of dat, en toen gebeurde er wat anders, en toen moest je misschien ook min of meer uit noodzaak wat anders doen, maar laat je oorspronkelijke bedoelingen vroeger of later wél weer je leidraad zijn; het zijn immers jouw doelen. Of jíj moet echt van gedachten zijn veranderd. Gelukkig zijn of ongelukkig zijn hangt hier volgens mij in hoge mate mee samen.

Buffelen

Ik zie mensen om me heen die maar buffelen en buffelen, waarmee ze het heel druk hebben en tóch vrij ongelukkig zijn. En die min of meer gebrekkig in het leven staan met hun onderdrukte doelen, wat dan zijn weerslag vindt in hun gemoedsgesteldheid, enz. Een ander zie ik maar freewheelen, veel vrienden maken en ogenschijnlijk ‘maar wat doen’, en toch heel gelukkig zijn. Maar die dus wél nogal trouw lijkt aan wat ze wil doen, ook al denken wij allereerst aan flierefluiten.

Voorbereid

In het algemeen denk ik dat we in een samenleving zitten die ons beroerd voorbereid op zoiets. Wanneer je twaalf tot zestien of zo bent, moet je uitgestippeld hebben wat je min of meer van plan bent voor de rest van je leven. En of het zo gemakkelijk is om later nog van gedachten te veranderen? Dat wordt er in ieder geval niet door de samenleving ingebouwd. Toen ik een jaar of zestien was, en je moest wat, had ik me dan maar voorgenomen om naar de kunstacademie te gaan. Niet omdat ik er een onwankelbaar vertrouwen in had dat te willen doen. Maar ik tekende wel veel en graag, en daarom dacht ik dan daarin maar een opleiding in te gaan volgen en er mijn professionele bezigheid van te maken. Maar hoe en wat wist ik zeker ook niet precies (eerder helemaal niet – wat dat allemaal inhield, of ik daarvoor geschikt was, of ik daarmee mijn brood kon verdienen, enz). Mijn vader was het er (daarom?) niet mee eens, hij wilde graag een advocaat binnen het gezin. In plaats van hem te zeggen dat hij dan maar zélf moest gaan studeren (wat ik had moeten doen, bedacht ik me later), begon ik een studie psychologie.

Rode draad

Voelt u hoe gestoord dit kan worden, afgezien van die studie psychologie (die ik namelijk ook behoorlijk gestoord vond)? De samenleving laat mij onvoorbereid of te jong en slecht voorgelicht een ingrijpend besluit nemen – wat ik eigenlijk niet kon, maar mijn vader wél, maar ik wilde zeker niet wat hij wilde dat ik deed – maar ik wilde hem ook niet teveel teleurstellen, enz. Er is nu ook iemand in mijn omgeving die maar een beetje freewheelt, die ondertussen ontzettend betrouwbaar en heel goedgemutst is, en waarvan me wel eens opviel, dat ze heel graag dit of dat wilde doen. Een halve dag lang – en dan bedacht ze zich weer. Ik kan er prima mee opschieten, het is mijns inziens één van de meest sane mensen in mijn buurt. En ik heb me ook wel eens alweer bedacht vóór de bestelling is geplaatst. Dat is vooral lastig voor mijn omgeving, die erg op voorspelbaarheid gesteld is. Ik minder, en ik mag me dan ook graag nogal eens bedenken. Ondanks dat die basisactiviteit, mijn basisstreven, min of meer dezelfde/hetzelfde is gebleven, heb ik ook wel een poos héél andere dingen gedaan. Maar als ik terugkijk op mijn leven, zie ik dat die rode draad er toch altijd was, door alles heen. En zijn er geen wezenlijke verschillen tussen wat ik op het laatst deed of nu nog doe, en mijn oorspronkelijke bedoelingen van toen.

Verbergen

Ik sprak vandaag met iemand die me even kort vertelde dat ze – na jaren – terugwilde/verder wilde met wat ze zich ooit had voorgenomen. En het gekke is dat één of twee jaar geleden – toen we elkaar nog maar net kenden en voor het eerst wat grondiger met elkaar spraken – dat ik tijdens dat ene gesprek al begreep, al wist, dat er een doel was, dat zij onderdukte of veronachtzaamde, en wat haar minder gelukkig en effectief maakte. Misschien is het zo dat iemand het heel goed voor zichzelf kan verbergen wat hij of zij eigenlijk wil, terwijl dat voor derden toch zo overduidelijk is? Een kwestie van voorbij schieten aan je doel?

Ed was in zijn jonge jaren directeur van een afkickcentrum, deed verschillende andere dingen, en was uiteindelijk uitvoerend directeur van een succesvol voedingssupplementen bedrijf, totdat hij in 2011 getroffen werd door een herseninfarct en gediagnosticeerd werd met een locked-in syndroom. Sindsdien is hij herstellende, revalideert veelal, houdt zich onledig met dit blog, en hield zich daarnaast de eerste jaren bezig met de vertaling van enkele boeken over een bepaalde natuurlijke aanpak van kanker, ontwikkeld door een Britse groep wetenschappers.
Posts created 138

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Related Posts

Begin typing your search term above and press enter to search. Press ESC to cancel.

Back To Top