Storm in glas water

Net toen we wilden weggaan, merkte ik dat ik een lekke band had. Naar huis rijden kon zo absoluut niet meer. Bonkend op een leeggelopen rechterband zeker? Helemaal van Oost naar west? Een rolstoeltaxi bellen leek de enige optie.

Beltegoed

Maar alsof de duivel er mee speelde, had mijn zorg au pair net vandaag geen beltegoed meer. En dus evenmin reddende nummers en telefoontjes. Haar beltegoed was op, had zij gisteravond laat uitgevonden. En ik kreeg ook maar geen internetverbinding hierbuiten. De plaatselijke hosselaar regelde ongevraagd politie voor mij. De theorie die zich hierover aan mij opdrong was dat er waarschijnlijk eerder politie nodig was voor hém en wat hij allemaal had uitgespookt, dan voor mij. Ik fungeerde als een soort bliksemafleiding.

Improvisatietalent

Of ben ik nu ondankbaar? Mijn zorg au pair vertelde me later – toen het een en ander geregeld was – dat al die mensen die zich ermee bemoeiden, op de eerste plaats meer verwarring veroorzaakten dan dat ze een oplossing naderbij brachten. Ik heb een rotsvast vertrouwen in haar en in haar improvisatietalent. En zij ook. Allerlei mensen bemoeiden zich er ondertussen mee om het een en ander tot een oplossing te brengen, of waren anders wel geïnteresseerd of bezorgd hoe dit met mij zou aflopen. Personeel van het café waar we zaten, gasten op het terras daar, toevallige voorbijgangers, de erbij gesleepte politie. Wel lief natuurlijk. Het leek er een beetje op alsof die buurt en haar bewoners daar maar zaten te springen om een probleem dat ze konden helpen oplossen. En daar was ik dan. Bijna zoals de stripper uit de taart. Taa-daa! Maar dan anders.

Politie

Het meisje van de bar bood ons zelfs een biertje aan – nee – ze stond er op. Gelaten voelde ik me zelfs enigszins een plaatselijke beroemdheid met die inmiddels drie politieagenten om me heen, druk in de weer met telefoons en walkie talkies en zo. Hoewel ik denk het uiteindelijk wel eens de boel versneld zou kunnen hebben. U weet wel – met de politie, met … Uiteindelijk kreeg zij (de politieagente) blijkbaar ook het taxibedrijf te pakken dat me subiet (met de politie, weet u wel) zou laten ophalen, en ze belde ze nog een keer terug om als terugbelnummer dat van de zorg au pair door te geven. Die had inmiddels haar beltegoed opgeladen in een zaakje dat ook zondags open was, en die had misschien wel het taxibedrijf bereikt met haar email eerder, in plaats van dat die politieagente ze in eerste instantie telefonisch te pakken had gekregen. En toen had het taxibedrijf misschien wel teruggebeld als reactie op dat mailtje.

Hijskraan

Eerder had ik het die agente al uit haar hoofd moeten praten er een hijskraan bij te slepen om me naar huis te brengen. Ik zag me al met rolstoel en al aan een kraan hangen zwiepen die me dan denderend naar huis zou rijden. Normáál heb ik al hoogtevrees, daar is geen kraan voor nodig. Maar het kwam het uiteindelijk allemaal weer goed. En we genoten gierend van ons biertje, toen de rust was weergekeerd. Hoewel de taxi er al aan kwam voordat het op was. En amper thuis kwam er alweer een monteur om mijn band te plakken. En zo kwam het toch allemaal weer goed. En ben ik natuurlijk harstikke dankbaar voor al die hulp. En zeker ook voor al die commotie. Als een oog zat ik midden in die orkaan. Een knipoog.

Ed was in zijn jonge jaren directeur van een afkickcentrum, deed verschillende andere dingen, en was uiteindelijk uitvoerend directeur van een succesvol voedingssupplementen bedrijf, totdat hij in 2011 getroffen werd door een herseninfarct en gediagnosticeerd werd met een locked-in syndroom. Sindsdien is hij herstellende, revalideert veelal, houdt zich onledig met dit blog, en hield zich daarnaast de eerste jaren bezig met de vertaling van enkele boeken over een bepaalde natuurlijke aanpak van kanker, ontwikkeld door een Britse groep wetenschappers.
Posts created 138

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Related Posts

Begin typing your search term above and press enter to search. Press ESC to cancel.

Back To Top