Kijken maar niet kopen

We zijn gisteren naar de IJ-Hallen geweest. De maandelijkse tweedehandsmarkt, weet u wel? Die voor een flink deel nog bestaat uit mensen die de zolder van oma zaliger hebben leeggehaald – en dat nu aan de man of vrouw willen brengen in deze generatie – of uit mensen die hun verzamelde eigen snuisterijen en andere troep van de hand willen doen. En minder uit professionele handelaren.

Hele land

Voor ons een tripje van niks. Vijf minuten ‘crossen’ naar de pont en dan het IJ oversteken. Aan de accenten en gesprekken van sommige mede-bezoekers te horen, kwam een deel van de anderen echter uit het hele land: mensen uit Limburg en uit de buurt van Gelderland vielen mij bijvoorbeeld op. Waardoor ik mij – geheel belangeloos – afvroeg of dit soms de nieuwe ‘zwarte’ markt van Beverwijk aan het worden is.

Hooked

Eén zorg au pair van mij is helemaal hooked – verslaafd – de ander gematigd (ik zit tot eind april dus nog steeds in de overgangsperiode tussen twee au pairs, maar dat is een ander verhaal). Ikzelf ben vooral van het ‘kijken, kijken, maar niet kopen’ – de enige échte Nederlander dus.

PTSS

Ik ben één keer eerder met hun hiernaartoe geweest, wat toen bij mij leidde tot een heuse aanval van PTSS. In mijn geval betrof het een vrij acute PostTraumatische Shop Stoornis. Stands waar ik mijn aandacht even lichtjes overheen liet gaan – waarna ik al weer toe was aan iets nieuws – werden door hun vervolgens helemaal binnenste buiten gekeerd tot aan die spreekwoordelijke laatste steen. Als betrof het een sporenonderzoek. Allemaal voor een hoedje van vier euro. En ik maar wáchten, wáchten.

Beredruk

Diegene die helemaal hooked is, ging dit keer gelukkig maar alléén op strooptocht, wellicht ter mijn preventie. Dat maakte het voor mij namelijk ongeveer draaglijk. Wij, de overgebleven twee, bleven behoorlijk in beweging, en er was voldoende commotie om mij heen om het interessant te houden. Ik – toch altijd lichtelijk filosofisch ingesteld – vroeg mij af of uit de grote mensenmassa die zich daar traag voortbewoog langs die kramen, een maatschappelijke trend af te lezen viel. Net als mij eerder opgevallen was in de Action was het hier namelijk ook beredruk. Aan een eensluidend antwoord of aan het trendwatchen waagde ik mij maar niet. Ik bestudeerde in plaats daarvan de meisjes maar eens wat nader; ook al een hobby uit het verleden – hetzij minder filosofisch.

Filosofisch

Mijn gehandicapte staat ontlokte nu supersnel – viel me op – slechts wat vriendelijk bedoelde ‘ach, wat sneu’-glimlachjes. Volgens mijn au pair houdt dit verband met mijn niet-gevaarlijke uitstraling. Ik betwijfel het. Maar geef ze eens ongelijk. Alhoewel ik er eigenlijk vrij Siberisch onder blijf. Het ‘kijken, kijken, maar niet kopen’-gedrag manifesteert zich na mijn beroerte inmiddels op een flink deel van mijn leven, mocht u dat nog niet hebben begrepen. Maar tijd voor een licht filosofische instelling is er tegenwoordig gelukkig ook. Zo viel mij bijvoorbeeld op dat de kwaliteit van de aangeboden goederen ook in hoge mate varieerde. Van echt authentiek Action assortiment tot pure vintage van tientallen jaren geleden. Het leek de bezoekers om het even. ‘Kijken, kijken, en ook kopen’, lijkt het devies te zijn geworden.

Ed was in zijn jonge jaren directeur van een afkickcentrum, deed verschillende andere dingen, en was uiteindelijk uitvoerend directeur van een succesvol voedingssupplementen bedrijf, totdat hij in 2011 getroffen werd door een herseninfarct en gediagnosticeerd werd met een locked-in syndroom. Sindsdien is hij herstellende, revalideert veelal, houdt zich onledig met dit blog, en hield zich daarnaast de eerste jaren bezig met de vertaling van enkele boeken over een bepaalde natuurlijke aanpak van kanker, ontwikkeld door een Britse groep wetenschappers.
Posts created 138

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Related Posts

Begin typing your search term above and press enter to search. Press ESC to cancel.

Back To Top