Zorg au pair (2)

Mijn huidige zorg au pair (zie foto) gaat weg. Het is namelijk zo dat ze ook nog twee honden in Griekenland heeft, die binnenkort wegmoeten op hun logeeradres aldaar en daarom rond die tijd hierheen gehaald worden. De mensen die er momenteel voor zorgen, willen namelijk op vakantie van de zomer. Dus bedacht de au pair dat er een appartement moest komen voor haar honden, en dus ook een échte baan om dat appartement (en een deel van haar master) te betalen. En vandaar dan ook haar vertrek hier. Weliswaar was haar bedje in dit huis behoorlijk gespreid, maar het plan was tóch geboren.

Appartement

Klinkt dat een beetje vreemd? Een appartement voor haar hónden? Niet als u haar wat beter kent. En natuurlijk, ze wil er zélf ook gaan wonen. Veel verder reikte haar plan echter nog niet. Hoe ze dit alles voor elkaar dacht te gaan krijgen, om maar eens wat te noemen. Amsterdam heeft natuurlijk vele charmes maar toch ook de nodige barrières. Vandaag de dag is het huren van een appartement hier, bijvoorbeeld een hele opgave.

Tranen

Een eerdere au pair – waar ik overigens prima mee kan opschieten (we overwegen momenteel enigszins schertsend de mogelijkheid tot adoptie) – wilde graag haar diensten hervatten hier, dus míjn hachje was in elk geval wel gered. Niettemin voelde ik me min of meer moreel verplicht mijn huidige au pair te vertellen dat ik nog nooit zo’n slecht uitgewerkt plan had gezien. U weet wel, veel managementervaring under my belt. Ik suggereerde andere mogelijkheden, of eerst een betere uitwerking. Want eigenlijk was het alleen maar een plan – een bedoeling, zo van dit en dit wil ik – maar totaal geen verdere uitwerking over de te nemen stappen. Dat begreep ze ook en beaamde dit zelfs – tranen en zo – maar het zou toch wel iets dergelijks moeten worden om haar leven nog weer verder op de rails te krijgen. Een goede eerste stap was dit zorg au pair baantje hier geweest, maar nu moesten er blijkbaar andere lopende én blaffende zaken worden aangepakt.

Toetanchamon

Ik besloot om mij er maar verder niet mee te bemoeien, me terug te trekken en even af te wachten hoe dingen zich verder zouden ontwikkelen. Het was haar tenslotte ook gelukt om hier te komen vanuit een volstrekt uitzichtloze situatie, en inmiddels had ze wat ze als eerste wilde gaan doen hier, al voor elkaar gekregen. Ze is zeer gesteld op haar (en andermans) honden had ik al gemerkt, en ze zal ook heel ver gaan om deze voor zich te behouden. Behoud is zelfs haar tweede natuur. Mogelijk dat haar studie als archeologe hier iets mee te maken heeft. Behoud van het verleden. Zo denk ik ook te merken dat zij een stille neiging heeft tot wat in de verte lijkt op mummificeren. Let er bijvoorbeeld maar eens op hoe zij mij instopt of in dekens wikkelt als wij op een koude dag naar buiten gaan. Toetanchamon leeft! Kom gerust eens kijken.

Baan

Nu – begin april en amper twee weken later – is zij echter al deels druk bezig in een nieuwe baan, die zij een week geleden heeft gevonden, en die haar genoeg oplevert om een appartement te kunnen huren, haar honden hier te halen, etc. Sterker nog, zij heeft daarnaast nog een afspraak vandaag voor een telefonisch interview door een archeologen-bedrijf. Mazzel? Ik sprak er namelijk met iemand anders over en die noemde het mazzel. Ik zelf geloof dat niet.

Moeiteloos

Ondanks al mijn geleuter over goed uitgewerkte plannen en zo, heeft zij twee weken later tóch maar haar – voor nu – beoogde baan. Zij toont hiermee aan dat mijn geleuter niets meer was dan inderdaad… geleuter. Het is een feest om te zien wanneer mensen blijkbaar moeiteloos, zonder dat ze zich daarvoor veel in te hoeven spannen, gedaan krijgen wat ze willen. De andere mensen noemen dat dan vaak maar geluk, om het terug te brengen tot menselijke proporties. Maar ik denk dat er veel meer aan de hand is, en dat dit soort dingen veel meer aangeeft tot wat voor bijzondere dingen mensen in staat zijn wanneer zij zonder veel toeters en bellen helder voor ogen hebben wat ze willen bereiken. En dat dan ogenschijnlijk zomaar bereiken.

Ed was in zijn jonge jaren directeur van een afkickcentrum, deed verschillende andere dingen, en was uiteindelijk uitvoerend directeur van een succesvol voedingssupplementen bedrijf, totdat hij in 2011 getroffen werd door een herseninfarct en gediagnosticeerd werd met een locked-in syndroom. Sindsdien is hij herstellende, revalideert veelal, houdt zich onledig met dit blog, en hield zich daarnaast de eerste jaren bezig met de vertaling van enkele boeken over een bepaalde natuurlijke aanpak van kanker, ontwikkeld door een Britse groep wetenschappers.
Posts created 138

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Related Posts

Begin typing your search term above and press enter to search. Press ESC to cancel.

Back To Top