Babbels

Rond ING-topman Hamers is de afgelopen weken heel wat te doen geweest. Allemaal in verband met zijn beloning. En dat was ook niet voor het eerst, moet u weten. In 2015 kreeg hij (natuurlijk?) eveneens een loonsverhoging. U toch ook, niet? Toen bedroeg die van hem ‘slechts’ 30%. Die van u waarschijnlijk een paar procent – op zijn best, ter compensatie van de inflatie. Het loon van Hamers zou toen onder de streep zelfs 20% minder zijn dan hem blijkbaar ooit was beloofd. Of zoals Hamers het toen zélf verwoordde: ‘het getuigt juist van moed dat ik een verlaging van 20% accepteer’. Zo is het maar net. Wat een moed! Let wel: volgens het NOS-artikel ging het nog steeds om een vast salaris van toen 1,63 miljoen. Wat doet iemand voor zo’n salaris (behalve geheel in lijn met wat creatief bankieren is, mooi uitleggen – zelfs met het woord ‘moed’ erin – waarom hij zo’n salaris zou verdienen)? Dat wat betreft 2015.

2018

Nu in 2018, was er opnieuw gedoe over zijn beloning, en dit keer zo mogelijk nog meer. Een groot deel van Nederland viel over hem heen, in figuurlijke zin. De raad van commissarissen wilde namelijk zijn salaris met 50% verhogen, naar ruim 3 miljoen. Volgens diezelfde commissarissen van de ING verdiende Hamers veel te weinig ten opzichte van collega’s van Europese bedrijven van vergelijkbare grootte. Hamers verwees in deze zélf ook al eens naar Wall Street. De CEO van JPMorgan Chase (ook een bank) bijvoorbeeld, kreeg voor zijn – ongetwijfeld briljánte – presteren 29,5 miljoen; iemand anders – van Morgan Stanley – kreeg 27 miljoen. Ik vraag me af hoe iemand zo’n bedrag ooit kan uitgeven, en waaraan.

Risicovolle hypotheken

Ik heb begin dit jaar ook een film gezien die met dit alles verband houdt. Die ging over de financiële crisis die wereldwijd zo vanaf ongeveer 2006 woedde. Die – als ik het goed begrijp van die film – willens en wetens is gecreëerd door…banken. Willens en wetens. Door banken. Snapt u? Bijvoorbeeld door de doorverkoop van risicovolle hypotheken en andere onbegrijpelijke financiële wanproducten. Dat gebeurde met name in Amerika, maar hier in Nederland net zo goed. Ik zag de term Wild West bankieren zelfs voorbijkomen. Maar voor hun hobby’s moet ú natuurlijk wel wat over hebben en betalen, begrijpt u wel? Want ook al betalen we als ING-klant maar 0,01 euro of iets dergelijks per jaar als bijdrage aan Hamers’ salaris, zoals ik al las, we betalen dus wél. En ook al werd (of wordt?) er door financiële instellingen goed verdiend, bijvoorbeeld aan die doorverkoop van risicovolle hypotheken, onder aan de streep betalen min of meer arme particulieren tóch de rekening daarvoor – zelfs al leidt dat tot hun faillissement of verlies van hun huis. Net zo makkelijk.

Morele besef

Zorgt zo’n CEO of zo’n topman voor zo’n belachelijk hoog salaris dan op zijn minst wél voor het juiste morele besef in die financiële instelling, of bij zijn personeel, door te zorgen dat ze dan eerlijke en transparante financiële producten verkopen of verhandelen? De geschiedenis leert ons van niet, vrees ik. Omzet boven alles, leek het devies.

Griekenland

Om dit verhaal dichter bij huis te halen, wil ik het met u even hebben over mijn zorg au pair. Zij komt dus uit Griekenland, en zij ging daar weg omdat het land volgens haar failliet is – ook nu nog. Het normale loon bedraagt er volgens haar nog geen 500 euro per maand, en zet de meeste mensen aan tot vooral zwart werken, want dat verdient meer. Vandaag de dag dus ook nog, of zelfs juist nu. Veel goedkoper dan in Nederland is het leven er echter niet. Vóór de crisis kon iedereen wél, en ook gemakkelijk, een lening krijgen. Als iemand bij één bank een lening had lopen – die hij of zij, zoals vaak gebeurde, al niet af kon betalen – dan kon hij of zij bij een andere bank wel een tweede lening krijgen om die eerste af te betalen. Ja, dat ging natuurlijk best wel even goed. Met de nadruk op ‘even’. En hier werd volgens mijn au pair ook grif gebruik van gemaakt. En toen ging het natuurlijk mis. Waarom grepen de banken dan niet in vóór het zover was? Dat riekt toch eveneens naar ‘willens en wetens’?

Bubbel

Ik ben van mening dat de riante salarissen die topmensen in de financiële wereld zich toebedelen – daarbij al dan niet wijzend naar elkaar – onterecht de indruk kunnen wekken dat er belangrijk werk wordt verricht. Dat er iets waardevols gepresteerd wordt. Misschien was dat de laatste twintig jaar toch op de eerste plaats alleen maar de creatie van de een of andere bubbel die een poosje nadien weer in elkaar klapte.

Chocola

Wij spraken vroeger wel van ‘iemand honing om de mond smeren’, wat zoveel betekende als ‘zoete broodjes bakken’, een lege, goeie, vlotte babbel hebben zodat iemand ergens in stinkt, enz. Omdat de financiële wereld van nu, enorm verschilt met de bank van vroeger, heb ik het spreekwoord ‘iemand honing om de mond smeren’ dan ook maar veranderd in ‘iemand chocola om de mond smeren’, zoals u op de afbeelding hierbij ziet, maar let wel: babbels blíjven babbels.

Ed was in zijn jonge jaren directeur van een afkickcentrum, deed verschillende andere dingen, en was uiteindelijk uitvoerend directeur van een succesvol voedingssupplementen bedrijf, totdat hij in 2011 getroffen werd door een herseninfarct en gediagnosticeerd werd met een locked-in syndroom. Sindsdien is hij herstellende, revalideert veelal, houdt zich onledig met dit blog, en hield zich daarnaast de eerste jaren bezig met de vertaling van enkele boeken over een bepaalde natuurlijke aanpak van kanker, ontwikkeld door een Britse groep wetenschappers.
Posts created 138

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Related Posts

Begin typing your search term above and press enter to search. Press ESC to cancel.

Back To Top