De rattijger (6)

De rattijger maakte indertijd nachtelijke boottripjes naar Amerika, op een soort veer. Dat duurde niet veel langer dan de oversteek per pont van Amsterdam Centraal Station naar Amsterdam-Noord. Deze veren waren alleen een stuk groter. Het waren echte schepen – en zeewaardig – ze leken meer op de veerboten tussen Den Helder en Texel, of tussen Malmö en Travemünde. Hij had altijd een plekje benedendeks, vlakbij de klep die dichtging wanneer alle auto’s eroverheen naar binnen gereden waren – de boot in. Het was daar dan altijd een drukte van belang. Maar zó kon hij tóch laat inschepen, en weer bij de eersten van boord gaan. Hij vertrok ‘s avonds tegen een uur of elf, twaalf naar Amerika, waar hij in de ochtend aankwam, en ‘s ochtends om een uur of zeven, acht werd hij met zo’n zelfde ferry weer netjes afgeleverd in ons kleine kikkerlandje.

Hoe dat kan? Al sla je me dood. Net zo min als dat ik begrijp dat onze rattijger kon bijklussen voor de NYPD, het New York Police Department. Maar evengoed bleek hij in zulke dagen een betrouwbare rechterhand voor een inspecteur van politie ter plaatse, en bracht menig duister mysterie tot een goed einde.

Mijn ouders plachten altijd te zeggen: ‘hém kun je wel voor een boodschap wegsturen’. En dan bedoelden ze dat je iets wel aan die persoon kon overlaten; het zou dan wel in orde komen. Dat was bij hem ook het geval. Maar hij had zo dus eigenlijk twee fultime banen. Eén op het balkon en één bij de NYPD. En slapen behoorde daarmee wél tot het verleden; dat deed hij gewoon niet meer. Dat was eigenlijk net zoiets als stoppen met koffie. Eigenlijk had hij een omgekeerde jetlag. Op het moment dat de ferry ‘s ochtends weer aanmeerde in Nederland, en de klep dan openging, liep hij uitgerust van boord, zo fris als een hoentje. Klaar voor zijn balkon.

Alleen de overtocht was gehaast en gejaagd. Aan boord leek het of iedereen dan stond te trappelen van ongeduld. Dan was er stress en een kakafonie van geluid dat resoneerde op het grote metalen beneden-dek, en gesis uit één van de vele stoomleidingen. En het leven in New York was ook een beetje vreemd. Daar had hij echt aan moeten wennen. De drukte, toch die afstand tussen de mensen. En de onderkant van het leven. Dit had allemaal wat lugubers. Maar een bestaan op meerdere locaties vond hij weer geweldig. Het relativeerde die plekken wél. Het vertrek naar de andere locatie – zoals elke dag dus gebeurde – ervoer hij als iets therapeutisch. Het bestaan op die plekken kreeg er een zekere vluchtigheid door, net als zijn problemen die hij daar mocht hebben. En hij waar hij ook was, hij was niet zomaar een toerist; hij had er immers een baan, en was dus eigenlijk zo goed als een ‘local’. Een ideale situatie, want onze rattijger was namelijk wars van toerisme.

Een enkele keer bezocht hij zijn neef in diens Stars, Stripes ‘n Burgers zaak in Lower Manhattan. Die was namelijk 24/7 geopend, naar goede Amerikaanse traditie, Het leven in New York ging dag en nacht door. Hij liet zich dan, kort voor vertek uit New York, een rauwe antilopenburger inpakken, die hij pas oppeuzelde ‘s ochtends hier op het balkon, dat hij dan inmiddels weer vrij hield van wild en gevogelte. Een rauwe antilopenburger koelt immers nooit af. En het bloederige, zachte vlees dat hij proefde, was enigszins vertrouwd, alsof de smaak ervan, hem in de genen zat vanuit een ver verleden. En het leek hem goed om die traditie – in tegenstelling tot de antilope die hij at – in leven te houden. En met een ferme hap bewees hij zijn genetisch materiaal dus weer een late eer. Hij had een behoorlijk contemplatieve inslag zult u wel gemerkt hebben; hij dacht graag na over het leven. Hij neuriede zachtjes zijn favoriete deuntje.
Start spreading the news
You’re leaving You’re (tell him friend)
I want to be part of it
New York, New York…’

Hij pulkte wat antilopenvlees tussen zijn hoektanden vandaan en nam wat beweging waar tussen de bloempotten. ‘Tata-tadada, tata-tadada. Start spreading the news…’. Het leven was goed.

Ed was in zijn jonge jaren directeur van een afkickcentrum, deed verschillende andere dingen, en was uiteindelijk uitvoerend directeur van een succesvol voedingssupplementen bedrijf, totdat hij in 2011 getroffen werd door een herseninfarct en gediagnosticeerd werd met een locked-in syndroom. Sindsdien is hij herstellende, revalideert veelal, houdt zich onledig met dit blog, en hield zich daarnaast de eerste jaren bezig met de vertaling van enkele boeken over een bepaalde natuurlijke aanpak van kanker, ontwikkeld door een Britse groep wetenschappers.
Posts created 138

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Related Posts

Begin typing your search term above and press enter to search. Press ESC to cancel.

Back To Top