De rattijger (5)

Onze rattijger was vrij eclectisch geworden door de omgang met anderen, d.w.z. hij pikte hier wat op, daar weer wat anders, enzovoorts. Zo vond hij het bijvoorbeeld heerlijk om over zijn balkon te paraderen op het ritme van Frank Sinatra’s New York, New York. Hij was daartoe geïnspireerd geraakt door het ‘We are the champions’ dat hij de supporters wel eens in een stadion had horen zingen tijdens een voetbalwedstrijd. Hij had zich toen uit pure nieuwsgierigheid via allerlei steegjes, spelonken en gaatjes, ongezien toegang weten te verschaffen tot de catacomben van een stadion. Echt bezorgd hoefde hij niet te zijn op straat; mensen zouden hun ogen niet geloven, en hem daarom niet zien als ze hem zagen. Ook had hij onder soortgelijke omstandigheden wel eens een dramatische entree mogen aanschouwen van een bokser, onder de macho klanken van de een of andere tune. ‘Dat kan ik ook’, dacht hij, en toen hij Frank Sinatra dit eens op de radio had hoorde kwelen, was hij direct verkocht.
Start spreading the news
You’re leaving today (tell him friend)
I want to be part of it
New York, New York…
En zo liep hij daar swingend als een stoere soulkikker over zijn balkon, zijn ledematen volledig ‘in schwung’ met de beat en de stem van ‘Ol’ Blue Eyes’, en de muizen en duiven in bange afwachting, en tot op het topje van hun zenuwen geïntimideerd, door dit protserige gedoe.
‘…These little town blues
Are melting away
I’ll make a brand new start of it
In old New York…’

Ook hield hij van burgers, vleesburgers wel te verstaan. Dit had hij van een neef uit Amerika die een franchise runde van de keten ‘Stars, Stripes ‘n Burgers’, waarbij het ’Stripes’ in dit geval vast en zeker verwees naar zijn gestreepte pels. Die neef was namelijk en natuurlijk ook een tijger, en wel een grote, uit Siberië, wel te verstaan. Maar in het land der onbegrensde mogelijkheden is dat misschien niet eens zo raar – in het pre-Trump Amerika. De American Dream vervulde wel vreemdere wensen. Het bijzondere was dat zijn clientèle hem gewoon waarnam als mens, gewoon als baas van die burgertent. Dat had ermee te maken dat zij zó gewoon waren, het er zó over eens waren, dat een méns dergelijke etablissementen leidde, dat zij zelfs een tijger in zulke omstandigheden waarnamen als mens en hem niet konden zien voor wat hij werkelijk was. Hij wás wel een tijger, maar zij zágen gewoon een mens. Dat is een van die onuitgesproken en automatische wetten die onze levens voor een aanzienlijk deel bepalen. En waarvan we ons meestentijds geeneens bewust zijn. Wat niet weet, wat niet deert. En onze waarnemingen moeten wél binnen de spelregels vallen, nietwaar? Maar tijgers daar uit de buurt zagen wél wat hij werkelijk was, en mochten in die zaak dan ook graag een rauwe antilopenburger bestellen. En er waren ook wel enkele mensen die hem zagen voor wat hij was, maar dat was natuurlijk héél bijzonder, en zij bestelden overigens ook geen rauw vlees. Mijn vader placht nogal eens te zeggen: ‘Jij weet van gekkigheid ook niet meer wat je moet doen’, en dat gold hier dus eveneens, maar dan voor die tijgers. Deze wereld is een vreemde plek. Er gebeuren wonderlijke zaken, zo pal onder onze neus.

Maar affijn, onze rattijger haalde daar dus ook wel eens een rauwe antilopenburger (zie de afbeelding bij dit stukje om hier een wat reëler beeld van te krijgen). Omdat deze zaak van zijn neef de enigste plek op aarde was, voor zover hij wist, waar je als tijger überhaupt zo’n snack kón bestellen. Hoe het in godsnaam mogelijk is dat onze rattijger hier in Nederland, een rauwe antilopenburger kon bestellen in het verre Amerika, leest u in de volgende aflevering van deze rattijger ontboezemingen. Maar ik zal u dit alvast verklappen: gekkigheid kent geen grens.

Ed was in zijn jonge jaren directeur van een afkickcentrum, deed verschillende andere dingen, en was uiteindelijk uitvoerend directeur van een succesvol voedingssupplementen bedrijf, totdat hij in 2011 getroffen werd door een herseninfarct en gediagnosticeerd werd met een locked-in syndroom. Sindsdien is hij herstellende, revalideert veelal, houdt zich onledig met dit blog, en hield zich daarnaast de eerste jaren bezig met de vertaling van enkele boeken over een bepaalde natuurlijke aanpak van kanker, ontwikkeld door een Britse groep wetenschappers.
Posts created 138

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Related Posts

Begin typing your search term above and press enter to search. Press ESC to cancel.

Back To Top