De rattijger (2)

De rattijger was inmiddels wel een beetje gewend geraakt aan zijn aardse bestaan, en hij gedroeg zich nu ook al aardig als een echte tijger – uiteindelijk is dat toch maar gewoon een kwestie van soort- en ook lotgenoten (hoeveel tijgers zijn er immers nog?) nadoen – maar hij was wel enigszins aan het ‘ficteren’. Dat is iets anders dan vegeteren – dit is meer wat ík doe – maar dat ‘ficteren’ betekent eigenlijk dat het aandeel fictie in de tijger steeds aan het toenemen was, hij werd meer en meer een fantasie en steeds meer ‘slechts’ een (wrange) vrucht van mijn verbeelding. We verlieten hem toen deze aan ons balkon werd vastgebonden, opdat hij dit zou vrijwaren van duiven en muizen, hetgeen hij overigens ook uiterst gemotiveerd en naar behoren uitvoert. Het is pure en primitieve ‘biological warfare’, zoals het oorspronkelijk – miljoenen jaren geleden – door de Schepper, of de directeur van deze dierentuin, bedacht was. Maar sedert de tijd dat hij is vastgeketend aan ons balkon, is onze rattijger naarstig op zoek naar een zinvollere invulling van zijn aards bestaan en dus naar een mogelijke uitbreiding van zijn takenpakket. Zijn uniciteit moet tenslotte blijken uit zijn daden, want er staat hem geen vrij lege en vlotte bedrijfsbabbel ter beschikking ten behoeve van zijn promotie aan derden, waar hij sowieso erg aan wennen moest hier. Als u het nou echt wilt weten, dat zou hem eigenlijk ook helemaal geen voldoening geven. Die lege babbels. Er werden zomaar dingen gezegd en geadverteerd op radio, in kranten, op t.v. en op Facebook, die dan wél mooi klonken maar die verder niet per sé ergens voor stonden. Zoiets als ‘al onze medewerkers zijn bezet, u wordt zo spoedig mogelijk geholpen’. Dan doelde men gewoon op Hannie, die als enige de receptie bezette, en die dan nét even moest plassen. Maar dat kun je als gerenommeerd bedrijf natuurlijk/blijkbaar niet zeggen. Je kunt moeilijk voor de dag komen met: ‘Hannie helpt u zó, zij is nu even plassen’. Je wilt toch vooral gelikt en professioneel overkomen. Maar een zekere mate van vervlakking ervoer hij daardoor wél. Of kijk nou naar mensen zoals Trump of Erdogan, die er hun eigen werkelijkheid op na plegen te houden, en daar dan vervolgens ook naarstig naar handelen. Terwijl dit ratijgergebeuren hier, pas écht Fake News is. De rattijger had dan wel geen andere ervaringen dan hier op het balkon – hij was uiteindelijk maar een gewone vleesgeworden speelgoedtijger – maar diep van binnen – in zijn oergenen, diep in zijn erfelijk materiaal uit het Pleistoceen – wist hij dat het anders moest. Dat er werkelijk contact moest zijn met de ander. Zelfs in zijn vele confrontaties met duif en muis was er een moment van herkenning, dat spel van sterven of overleven – ja, zelfs van elkaar mógen – waar hij bijzonder aan verknocht was geraakt. Wie pakt wie of wat? Dat was de vraag. Ofwel: to die or not to die? That was the question. Vrij naar Shakespeare. Alhoewel hij overigens met strakke hand regeerde over zijn balkonnetje, en de duiven en de muizen inmiddels ook wel wisten dat er met hem niet te marchanderen viel. Het was kortom wel duidelijk wie er zou sterven en wie er zou overleven, als het aan hem lag. En weet u, het lág aan hem. Hij was tenslotte de rattijger, en hij had toch maar een reputatie hoog te houden van ongebreidelde moordzucht. En van king of the jungle. Eigenlijk was dat balkonnetje maar Spielerei – niet echt des tijgers. Ook niet des rattijgers. Met weemoed dacht hij terug aan de dagen in de steppe. Dat hij in alle vrijheid dagen achtereen een kudde oerzebra’s achterna zat. En dat hij wíst dat hij ze te pakken zou krijgen. En nu zat hij hier, vastgebonden aan een balkonnetje, als een soort veredelde huiskat. Zoiets was volgens hem toch wel echt gebeurd. Hij kon zich dat dan wel niet precies herinneren, maar het was zó reëel voor hem dat het ooit zo gegaan was… Hij begreep dat hij zijn vroegere vermogens niet zomaar kon ontkennen, en dat hij ook niet zomaar kon ontkennen wat hij wist. En dat hij hier op dit balkon zomaar kon verworden tot een – ofschoon wel bijzondere – gewone huiskat. Veel scheelde dat niet; op de halsbandparkieten kon hij meestal al maar weinig indruk maken, hier op het balkon. Dat waren geen freelancers maar freelunchers, die kwamen alleen maar gratis eten. En ze namen hem dus maar op de koop toe. Terwijl het gratis was. Nee, hij was flink gevallen in de wereld. Van rottijger naar rattijger maar liefst.

Ed was in zijn jonge jaren directeur van een afkickcentrum, deed verschillende andere dingen, en was uiteindelijk uitvoerend directeur van een succesvol voedingssupplementen bedrijf, totdat hij in 2011 getroffen werd door een herseninfarct en gediagnosticeerd werd met een locked-in syndroom. Sindsdien is hij herstellende, revalideert veelal, houdt zich onledig met dit blog, en hield zich daarnaast de eerste jaren bezig met de vertaling van enkele boeken over een bepaalde natuurlijke aanpak van kanker, ontwikkeld door een Britse groep wetenschappers.
Posts created 138

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Related Posts

Begin typing your search term above and press enter to search. Press ESC to cancel.

Back To Top