De rattijger

De rattijger

School

De rattijger
De rattijger

De jongen deed het goed op school. Slim, rustig, hij leek er bij met zijn hoofd want hij deed volmondig mee met het hele gebeuren. Mooie, goed voorbereide en bijzondere werkstukken en de altijd uitmuntende proefwerken. En dus stonden er alleen maar goede punten in zijn rapporten. Meestal nummer één of twee van zijn klas. Hij was ook altijd wel een van de lievelingen van de onderwijzer of onderwijzeres. Vaak mocht hij aan het einde van het speelkwartier met de schoolbel zwiepen opdat iedereen zich weer naar zijn klaslokaal zou begeven. Of voor het eerst een speeltoestel gebruiken.

Losgeslagen
Maar een ander deel van hem was er niet helemaal bij, dat leidde toch een eigen leventje. Dat was een beetje een losgeslagen deel. Zo lag hij wekenlang onder de tafel maar te tekenen. Ook had hij jaren een zelfgevangen duif gehouden, in een kooi, maar die had hij ook uitgelaten, hiermee buiten rondlopend, los op zijn schouder. Misschien was het feit dat deze op een dag-als alle-andere van zijn schouder was weggevlogen en nimmer meer was teruggekeerd, de druppel geweest. Vrijheid was dan misschien wel een belangrijke drijfveer, en ook voor hem, maar die werd logischerwijs toch nooit helemaal begrepen.

Beesten
Misschien waren het de vele andere beesten geweest die hij al gevangen en gehouden had. Vissen, konijnen, ratten, hagedissen, vinkjes en de vele andere vogels. Hoewel kijken eigenlijk net zo goed was als hebben. En natuurlijk de salamanders. Hij ving vaak salamanders in het nabijgelegen bos en hij droomde er zelfs veelvuldig van salamanders te vangen. Hij was hier zelfs zo bekend mee dat je hem in willekeurig welk landschap zou kunnen neerzetten en hij je zou kunnen vertellen waar er waarschijnlijk salamanders zouden zitten. Maar hoe dan ook – hij was eigenlijk toch gewoon een beetje gek. Duidelijk een beetje anders dan zijn overige broertjes en zusjes. Zijn moeder keek niet eens meer op van de overdaad aan fantasie. Of van de vele ongelukjes die weer eens gezet, gegispt of gehecht moesten worden.
‘Boyke (zo heette hij) kan niet stilzitten’.
Maar er was meer aan de hand dan die uitleg van zijn moeder.

Fantasie
De grens tussen fantasie en werkelijkheid was altijd al een hele dunne geweest voor deze jongen, zeker in die tijd. Maar ook nog steeds. De fantasiewereld was maar al te vaak de gewóne wereld in zijn ogen. Waar begint de één en houdt de ander op? Hij vroeg zich dit eigenlijk maar gewoon nooit af. Een goedendag die hij ‘ns uit stopverf had gekneed en die hij met stokjes had bekleed, was in zijn ogen toch écht een vreselijk wapen. En als hij weer eens buiten galoppeerde als een paard, zat hij daar ook echt bovenop.

Tijger
Er stond een speelgoedtijger bovenop zijn boekenkast. Recht voor zijn ogen, als hij in zijn bed lag. En dan waren de visioenen juist het ergst. Nou ja, visioenen… Maar hoe dan ook, hij stelde zich voor dat deze tijger weer leefde, daar boven op die kast. En dat hij dan van alles deed. Maar hij dééd ook van alles. Het was immers nog steeds een tijger. En dat was dus wel wat anders dan een rat. Dit was echt een klein maar niettemin wild dier. Toen hij hem dus levend had gemaakt, vloog hij direct op hem af. En dus moest hij hem met z’n pantoffel naar het andere eind van zijn kamer slaan. En zijn vader roepen. Om hem te redden van dit stuk ongerepte natuur. Zijn vader stopte de tijger dus maar in de volière. Waar hij vervolgens de vogelstand decimeerde. De volgende dagen vonden ze steeds maar restjes zebravinkjes en groenlingen op de grond in de vogelkooi. De botjes daarvan waren voorzichtig steeds uitgespuugd. Die waren te groot voor deze kleine tijger. Ondanks dat bleef er geen vogel meer over. Daarvoor gaf zijn vader hem nog op zijn broek. Maar deze kleine tijger vond hij niettemin wel heel bijzonder.

Balkon
En in de weken erna gaf zijn vader de tijger elke dag een paar keer wat stukjes vlees. En toen was de tijger – eerst wél voorzichtig – uiteindelijk ook tevoorschijn gekomen uit het struikgewas in de volière. En deze was nog later zelfs uit zijn hand gaan eten! En hij wist hem ook te temmen. Af te richten. Zijn vader bond de tijger daarna vast aan het balkon, dat deze vervolgens vrijhield van muizen en duiven. Die zonder pardon werden opgepeuzeld of weggejaagd. Behalve de botjes dan. Brunssum is nooit meer hetzelfde geworden. Het heeft zelfs vandaag nóg zijn (tijger)sporen achtergelaten. Zo ziet u maar hoe een koe een haas vangt.

Boek
Meer lezen? Een aantal columns zijn gebundeld in mijn boekje ‘In stukken’. Het biedt een andere kijk op zaken dan over het algemeen gangbaar is. En wie zou daar soms niet bij gebaat zijn? En een flinke portie humor werkt ook behoorlijk relativerend. Lezen zou ik zeggen! Het is vooralsnog alleen direct te bestellen, door 12,50 over te maken op rekening NL69 INGB 0657432865, t.n.v. CB Rouweler. Graag onder vermelding van het adres waar het boekje naartoe gestuurd moet worden. Dan wordt het u toegestuurd…

Ed was in zijn jonge jaren directeur van een afkickcentrum, deed verschillende andere dingen, en was uiteindelijk uitvoerend directeur van een succesvol voedingssupplementen bedrijf, totdat hij in 2011 getroffen werd door een herseninfarct en gediagnosticeerd werd met een locked-in syndroom. Sindsdien is hij herstellende, revalideert veelal, houdt zich onledig met dit blog, en hield zich daarnaast de eerste jaren bezig met de vertaling van enkele boeken over een bepaalde natuurlijke aanpak van kanker, ontwikkeld door een Britse groep wetenschappers.
Posts created 138

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Related Posts

Begin typing your search term above and press enter to search. Press ESC to cancel.

Back To Top