Kievit met nachtmerries

Kievit met nachtmerries

Kievit met nachtmerries
Kievit on Elm Street

De meeste dromen zijn bedrog. Maar toch… Ik wil u een inkijk geven in mijn droomleven van kort na mijn herseninfarct, gewoon omdat mij dat wel interessant lijkt voor u. Mijn droomleven was toen voor enige tijd namelijk meer bizar dan menig tv serie. En het was ook voor mij een heel nieuwe type dromen – er gebeurden dingen die ik tot dan toe nooit had meegemaakt. Een soort buitencategorie in dromenland. En ik kan mij voorstellen dat u hierover wel iets meer zou willen weten.

Verwerking
Ik neem aan dat een en ander met de verwerking van plots in de kreukels liggen te maken kan hebben gehad. Of met koorts, of met beide tegelijkertijd. Er wordt regelmatig gezegd of gesuggereerd dat ik wel een hoop te verwerken zal hebben gekregen na mijn herseninfarct, vooral met plotseling niet meer kunnen lopen. Terwijl ik voorheen toch zo’n spring in het veld was, etc. Ik moet u echter eerlijk zeggen, deze (gif)beker is grotendeels of stilletjes aan mij voorbijgegaan. Ik denk maar zelden met spijt terug aan de tijd toen ik nog… Eigenlijk heb ik dat nooit gedaan. Mogelijk heb ik dus inderdaad een en ander verwerkt in dromenland?

Herhaalden
Mijn dromen die eerste tijd (vanaf september 2011 tot september 2012 – toen ik in het ziekenhuis en de revalidatiekliniek verbleef) waren namelijk ook wel quite something. Een systematische en zorgvuldige analyse hiervan heb ik nooit gemaakt want dat is boring, boring, boring, en dat laat ik dus maar over aan dokter Fóbie en de zijnen. Dus dan hier lukraak maar enkele opmerkingen. Ik had natuurlijk ook mijn normale dromen, maar daarnaast werd ik in die tijd veelal geplaagd door 6 à 7 nachtmerries die zich elk zo’n 10 tot 30 keer – of misschien wel 50 keer – herhaalden in de loop der tijd. Voor zover ik weet vonden deze nachtmerries zowel enigszins achter elkaar plaats (eerst een aantal keren die droom, en dan de volgende) alsook kris kras door elkaar heen.

Raakvlak
Wat deze nachtmerries met elkaar gemeen hebben is dat ik geen ervan precies kan beschrijven. Niet omdat ik ze vergeten ben – integendeel – maar de woorden ontbreken me eenvoudigweg om ze goed te kunnen omschrijven, er is simpelweg te weinig raakvlak met ons aards bestaan en daarom schieten mij woorden tekort. Dit terwijl ik over het algemeen toch goed gebekt ben en er daarnaast ook weinig mis is met mijn fantasie. Ik kan echter meestal – niet altijd – wel íéts over deze nachtmerries vertellen – de plaats waar deze zich afspeelde, of het typerende van de droom.

Verpleegkundige
Zo was er één nachtmerrie die ik vele malen gehad heb en die zich ook ontwikkelde als een tv serie, waarin ik echt een hekel heb ontwikkeld aan een bepaalde verpleegkundige, waarvan ik me naderhand – nadat ik uit het ziekenhuis en de revalidatiekliniek was ontslagen – afvroeg of hij überhaupt wel werkelijk bestáát. Ik weet dit zelfs nu nog steeds niet zeker – ik vermoed van niet – maar ik haat hem in ieder geval wél. Maar ik kan u verder niets zinnigs vertellen over de vele dromen waarin hij een hoofdrol in speelde.

Naadloos
In een andere nachtmerrie liepen droom en werkelijkheid naadloos in elkaar over. Ik droomde ‘s ochtends met open ogen over een ‘entre sol’ verdieping boven de ziekenhuiszaal waar ik toendertijd lag, die er in werkelijkheid echter helemaal niet wás. Maar voor mij was die er toen wél, en er gebeurde ook van alles, wat ik blijkbaar eveneens bij elkaar fantaseerde, en wat ik combineerde met de werkelijke gebeurtenissen die zich op dat moment afspeelden in het dagelijkse leven, waar ik immers ook getuige van was. ‘s Nachts had ik weer een heel andere nachtmerrie van deels waken – deels dromen, die zich eveneens daar afspeelde. Maar dit keer zonder entre sol. Maar deze variant was wel nóg enger dan de ochtend versie. Snapt ú het nog?

New York
Dan was er ook een serie (dromen) waarin ik een soort inspecteur van politie was in New York, waarin ik me bezighield met de misdaadbestrijding. Elke avond begon zo’n droom met mijn vertrek uit Amsterdam – per boot – naar New York, en de ochtend erna werd ik weer netjes afgeleverd in het ziekenhuis – eveneens per boot, wat mij meer een soort veer leek. Waarna ik ontwaakte.

Trein
Dan was er nog een reeks dromen die ik helemaal niet kan omschrijven. En een andere serie bij een vriend in een soort van laboratorium, waar gepoogd werd mij te redden. En weer een andere serie met een andere vriend, die zich altijd afspeelde in dezelfde boomgaard. En nog een andere serie in een trein, een soort Murder in the Oriënt Express, maar dan zonder moord. Vreemd hè?

Kievit
Ik was toch wel wat gewend: ik werd vroeger veel geplaagd door iets of iemand dat/die me in mijn dromen achternazat. En wat ik dan oploste door min of meer stuntelig op te stijgen, wat mij buiten het bereik van de engerd bracht. Maar dat ik dan weer dreigde neer te storten, of wat mij dan ook zelfs wel overkwam – waardoor ik bijna gegrepen werd door de engerd. En dat ik toen in een weer andere droom vliegles kreeg van een oude heks, die mij kilometers liet maken in een lang saai stuk boven de hei. En sindsdien vlieg ik als een kievit. Maar ik loop dan weer niet als een kievit. Dat is echter een ander verhaal.

Ed was in zijn jonge jaren directeur van een afkickcentrum, deed verschillende andere dingen, en was uiteindelijk uitvoerend directeur van een succesvol voedingssupplementen bedrijf, totdat hij in 2011 getroffen werd door een herseninfarct en gediagnosticeerd werd met een locked-in syndroom. Sindsdien is hij herstellende, revalideert veelal, houdt zich onledig met dit blog, en hield zich daarnaast de eerste jaren bezig met de vertaling van enkele boeken over een bepaalde natuurlijke aanpak van kanker, ontwikkeld door een Britse groep wetenschappers.
Posts created 138

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Related Posts

Begin typing your search term above and press enter to search. Press ESC to cancel.

Back To Top