Tijdgeest

BIMhuis

Belgische jazz

Gisteren zijn we naar het BIMhuis geweest. Kaartjes hadden we – of eigenlijk ik – via de Last Minute Ticket Shop. Volgens mij waren ze tegen de halve prijs. Dit naar goede Nederlandse gewoonte. Ik was zo voorbarig ze al – online – te kopen en daarmee de au pair – die toen nog sliep – voor een min of meer voldongen feit te stellen. Geduld heb ik nog steeds niet, en ‘even wachten’ zit niet echt in mijn assortiment. Nu, nu, nu, is mijn devies. Bovendien waren er nog maar tien kaartjes te koop in de Last Minute Ticket Shop, wat misschien wel weer in mijn voordeel spreekt. Maar gelukkig was de au pair er wel voor te porren. Zoals ze alles wel leuk lijkt te vinden. Zij zit in de Amsterdam suck-in modus

Erfgoed
Ik vind eigenlijk dat iemand dat BIMhuis hier toch wel eens meegemaakt moet hebben. Het behoort immers wél een beetje tot ons culturele erfgoed – vooral hier in Amsterdam. Ik heb het oude BIMhuis nog meegemaakt en het ook redelijk platgelopen in die tijd. En nu hebben ze hun zaal in een van de betere gebouwen in de stad – het Muziekgebouw.

Moron seats
Gelukkig hadden ze voor ons een tafel gereserveerd, met super uitzicht. Een moron seat, noem ik dat meestal maar, drakestekerig met mezelf. Dat vind ik wel een van de mazzeltjes van mijn gehandicapte staat: overal waar ik kom krijg ik prima plaatsen, en ook nog eens zonder het ellebogenwerk van vroeger. Waar ik toentertijd bovendien ook nog heel vroeg voor moest komen opdraven. We waren overigens nu toch ook heel bijtijds. Omdat ik het niet zeker wist van die moron seats. Maar toen we daar aankwamen en ik mijn naam noemde, bleken er voor ons tóch twee plekken aan een tafel gereserveerd te zijn. En dus zagen we de zaal langzaamaan voldruppelen.

Jazz bands
Vanaf 20.30 uur traden er achter elkaar drie Belgische jazz bands op. Ik vond het een interessante ervaring. Interessant om te zien dat er bij de twee eerste bands een hoofdrol was weggelegd voor de drummer, en dat de pianist daarin slechts een niemendalletje van een bijrol speelde. Dit in tegenstelling tot vroeger, toen de drummer veel duidelijker onderdeel was van de ritme sectie, die dan de pianist, trompetspeler of saxofonist – ofwel degene met de melodielijn – ondersteunde. Maar dit alles was míjn mening – de au pair dacht daar heel anders over; zij vond de eerste band juist geweldig. Ik was het meest onder de indruk van de derde band die met o.a. twee drummers lekker veel lawaai en een stevige beat produceerde, die mij min of meer wakker hield. Het was immers inmiddels al ruim voorbij mijn normale bedtijd. Geen subtiele poëtische klanken voor deze jongen, maar lekker ordinair hakken. In het algemeen viel mij op, dat de melodie van een nummer anno nu een meer ondergeschoven rol toebedeeld lijkt. Ook de derde band breide vaak zeer oninteressante deuntjes in hun nummers, die vervolgens door stevig drumwerk echter bijzonder goed ondersteund werden, of die vervolgens op allerlei manieren en door vele instrumenten breed uitgesponnen werden. Met dus toch wel een alleraardigst resultaat.

Cultuur
Ik vind het vooral een teken van een zich veranderende cultuur, niet zozeer van een ‘beter’ of ‘slechter’ dan vroeger. Misschien een beetje vreemd, maar ik houd er wel van me te realiseren dat de dingen niet meer hetzelfde zijn als vroeger. Mogelijk houdt mij dat ook enigszins in de tegenwoordige tijd? Enkele andere voorbeelden: nú werk ik met een zorg au pair voor wie het de normaalste zaak ter wereld is om haar route ergens heen in Google en in haar telefoon te zetten, alvorens zij op haar fiets stapt. Als ik tegenwóórdig door de Haarlemmerstraat tuf, kom ik hipsters tegen – bebaarde jonge mannen van in de twintig à dertig. En onlangs zag ik Eberhard van der Laan die, geïnterviewd door zijn vrouw, zei dat er nú veel minder plaats meer is voor politieke partijen en met name voor sociaal-democratische partijen, alhoewel daar tegenover staat dat de jeugd vandaag de dag, veel meer dan vroeger, uit zichzelf een houding heeft van samen delen. Cultuuromslag?

Ed was in zijn jonge jaren directeur van een afkickcentrum, deed verschillende andere dingen, en was uiteindelijk uitvoerend directeur van een succesvol voedingssupplementen bedrijf, totdat hij in 2011 getroffen werd door een herseninfarct en gediagnosticeerd werd met een locked-in syndroom. Sindsdien is hij herstellende, revalideert veelal, houdt zich onledig met dit blog, en hield zich daarnaast de eerste jaren bezig met de vertaling van enkele boeken over een bepaalde natuurlijke aanpak van kanker, ontwikkeld door een Britse groep wetenschappers.
Posts created 138

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Related Posts

Begin typing your search term above and press enter to search. Press ESC to cancel.

Back To Top