Gesprekje met de arts

Home is where the heart is
Home is where the heart is…

‘Hoe gaat het daarmee?’
‘In het begin gaat het niet, en op het eind voelt het alsof ik niet meer kan stoppen’.
Hoeveel neem je er dan?’
‘Eén, twee…’. Licht protest.
‘… of drie’. Bulderend gelach.
‘Je bent gek, da’s veel te veel. Eén is genoeg’.

Opgelucht
En er volgt een hele dissertatie over de bekkenbodem – er wordt zelfs een afbeelding bijgehaald om de verschijnselen toe te lichten – en waarom drie er juist voor zórgen dat er niet meer gestopt kan worden.
Maar ik luister inmiddels maar met een half oor. Want ik ben al om, I got the message.
Hij heeft wel mijn aandacht, maar of dat dan ook wil zeggen dat ik goed luister? Tja, tja.. .da’s nou weer zoiets.
Altijd eigenwijs geweest. Mijn hele leven al.
Nu ben ik veel te opgelucht met de uitweg die ik denk te zien uit mijn misère.
Te opgelucht om goed te kunnen luisteren.
‘Eén – niet meer’, besluit ik.
‘En ook maar psyllium, die heb ik toch nog thuis staan’.
Inderdaad – u raadt het al – voor de broodnodige vezels.
Of misschien denkt u ‘dit gaat over poepen. Gedverdemme’.

Zorg au pair
De zorg au pair – ook aanwezig in de spreekkamer – is inmiddels in coma geraakt door al het Nederlands dat zo goed als aan haar voorbijgaat.
Evenals wat er een stoel verderop besproken wordt.
Ikzelf ben enigszins giechelig.
Maar da’s ook niks nieuws voor haar.
Things as usual.

Trots
Wat bedoeld was en kort begon als een gesprek over mogelijke elektrotherapie (‘nee, je bent te goed’), eindigt als een onderhoudsbeurt. De revalidatiearts checkt ook nog even de rekbaarheid van mijn armen en de reflexen in mijn benen.
Hij is trots op me, merk ik wel.
Hij wil me dan ook nog even voorstellen aan een collega.
Om te laten zien hoe het ook kan. Dat maken ze blijkbaar niet elke dag mee. De zorg au pair vindt veel cliënten er maar depressief uitzien.
Zou jij ook niet?
Ik in elk geval niet.

Verwacht
De collega-arts is er niet.
We gaan dus maar weg.
En we maken ook geen nieuwe afspraak.
‘Wat had hij dan eigenlijk verwacht?’, vraag ik me later enigszins bezorgd af.

Ed was in zijn jonge jaren directeur van een afkickcentrum, deed verschillende andere dingen, en was uiteindelijk uitvoerend directeur van een succesvol voedingssupplementen bedrijf, totdat hij in 2011 getroffen werd door een herseninfarct en gediagnosticeerd werd met een locked-in syndroom. Sindsdien is hij herstellende, revalideert veelal, houdt zich onledig met dit blog, en hield zich daarnaast de eerste jaren bezig met de vertaling van enkele boeken over een bepaalde natuurlijke aanpak van kanker, ontwikkeld door een Britse groep wetenschappers.
Posts created 138

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Related Posts

Begin typing your search term above and press enter to search. Press ESC to cancel.

Back To Top