Ruimte

Sleeptouw
De afgelopen dagen heb ik onze nieuwe zorg au pair een beetje op sleeptouw genomen de stad in. Ik sjezend in mijn rolstoel, en zij daar achteraan op de fiets. Naar de Jumbo in de buurt en verder door de buurt heen, met de pontjes mee over het IJ, naar de Lindenmarkt, de Begijnenhof, het Leidseplein, de Centrale Bibliotheek, naar een slechte film in Kriterion en een redelijk goede film in de Hallen, en ook zomaar, ‘ins Blaue hinein’.

Inburgeringsdiploma
Ze vond het allemaal even geweldig. Ze fietst inmiddels net zo gemakkelijk als een Amsterdammer, en laveert zelfs laconiek en brutaal tussen de toeristen door. Vannacht was ze pas in de late uurtjes thuis kwam nadat ze er voor het eerst alleen op was uitgetrokken. Zonder te verdwalen, vertelde ze me de ochtend er na – zo trots als een pauw. Bijna net zo trots vertelde ze me over de eerste keer dat ze hier van d’r fiets was gevallen. Onvermijdelijk leergeld in Amsterdam, maar misschien zelfs wel een soort van inburgeringsdiploma waard. Alleen de band van haar eigen fiets plakken moeten we haar nog leren. Ik heb op internet al een cursus daarvoor proberen te vinden, maar ze heeft daar nog haar eigen ideeën over.

Oriënteren
Afijn. Ik wilde vooral tot stand brengen dat ze zich kan oriënteren – dat zíj weet waar ze is. Ten opzichte van het noorden, binnen Amsterdam, ten opzichte van de kust, van thuis, van de rest van Nederland, van het land waar ze woont, etc. Die verdomde grachten ook in die halve cirkels hier in Amsterdam. Ik geloof echter dat het belang van deze ‘plaatsbepaling’ in het algemeen gruwelijk wordt onderschat. En welke kracht dit kan genereren in iemand. Volgens mij is het eigenlijk onmisbaar om je ergens een beetje senang te voelen. Of om vervolgens ook te kunnen doen waarvoor je überhaupt ergens bent gekomen. Dat loopt nu in alle opzichten ook als een trein. Ik word verwend en ben zelfs wel een beetje een Spartaanser regime gewend.

Adempauze
De eerste vrienden zijn hier inmiddels gemaakt, en de eerste plannen voor de toekomst zijn eveneens gesmeed. Ik geloof niet dat zij uit een situatie komt waar zij veel ruimte kreeg om zich te ontwikkelen, te werken en vriendschappen te sluiten. Om te ademen, zogezegd. En ik geloof dat Nederland juist een van de vrij weinige landen ter wereld is waar we het alleen-maar-knokken-om-voort-te-bestaan inmiddels zijn ontgroeid. Ik las vanochtend bijvoorbeeld over Roemeense vrachtwagenchauffeurs (in Nederlandse dienst, dat dan helaas wel), die maandenlang leven en slapen in hun vrachtwagen cabine. Op zijn minst ruimtegebrek, lijkt me, maar verder ook nogal mensonterend. Maar wij Nederlanders hebben ons zogezegd toch wel een adempauze gecreëerd – wat tijd voor andere dingen, bijvoorbeeld om onszelf verder te ontwikkelen. Hoewel ik deze beoogde ontwikkeling hier in Amsterdam vooral denk terug te zien in een toegenomen eetlust en in de vele nieuwe restaurants die geopend worden.

Apotheker
Maar om even op háár terug te komen – ik geloof niet dat ze haar herwonnen vrijheid straks weer gemakkelijk in zal leveren nu ze daar eenmaal aan heeft geproefd. Ze vindt Amsterdam gewéldig. Een nieuwe omgeving kan wonderen doen – niets of niemand die je nog tegenhoudt – soms letterlijk. Gisteren hadden we een akkefietje met de apotheker, of misschien wel met de arts – dat weet ik nóg niet. Zij had met behulp van een verzorgster vorige week medicijnen besteld, die tot op heden echter niet geleverd waren. Inmiddels was mijn voorraad geslonken tot minder dan één dag, en moest er écht wat gebeuren. Ik vertelde haar een keer of wat dat het probleem bij de apotheker of de arts lag en daar dan ook thuishoorde – en niet bij haar – nu moesten zíj de medicijnen hier dan vanmiddag maar krijgen. ‘Ja, maar ik had er ook afgelopen vrijdag al achteraan kunnen gaan’, schoot ze hun te hulp. ‘Het probleem is dat zíj de medicijnen niet op tijd bezorgd hebben’, antwoordde ik meedogenloos. Langzamerhand liet ze haar (mijns inziens) te redelijke houding varen en legde ze het probleem ook waar het thuishoorde: bij hún (de arts of de apotheker – dat laat ik in het midden); vroeg in de middag hádden we in ieder geval onze medicijnen in huis. Ze had dat super(snel) voor elkaar gekregen. Een kwestie van gewoon de ruimte nemen?

Ed was in zijn jonge jaren directeur van een afkickcentrum, deed verschillende andere dingen, en was uiteindelijk uitvoerend directeur van een succesvol voedingssupplementen bedrijf, totdat hij in 2011 getroffen werd door een herseninfarct en gediagnosticeerd werd met een locked-in syndroom. Sindsdien is hij herstellende, revalideert veelal, houdt zich onledig met dit blog, en hield zich daarnaast de eerste jaren bezig met de vertaling van enkele boeken over een bepaalde natuurlijke aanpak van kanker, ontwikkeld door een Britse groep wetenschappers.
Posts created 138

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Related Posts

Begin typing your search term above and press enter to search. Press ESC to cancel.

Back To Top