Kuifje in Azerbeidzjan

Kuifje
Kuifje in Azerbeidzjan? Een nieuwe uitgave in de Kuifje reeks van jaren geleden? Dat zou je toch eerder verwachten. Maar nee, één van de nieuwsitems op de NOS sitkopte: Azerbeidzjaanse elite waste miljarden wit binnen Europa. Dus de titel wordt dan eerder Kuifje in Azerbeidzjan of Kuifje en het Zwarte Geld in plaats van Kuifje en het Zwarte Goud. Maar ik begrijp het eigenlijk ook nog wel. Azerbeidzjan is de bananenrepubliek tenslotte nog maar amper ontstegen, als dat al überhaupt gebeurd is.

Kaviaardiplomatie
Het nieuwsitem sprak van drie miljoen dollar die elke dag werd witgewassen in Europa. Jarenlang. Zo’n drie miljard dollar in totaal. Hadden ze hier geen betere bestemming voor kunnen vinden, eentje binnen het land zelf? Azerbeidzjan schijnt ook nu niet mee te willen werken aan een onderzoek naar de herkomst van het geld. Nee, stel je voor de vuile was wordt nog méér of verder naar buiten gehangen… Om dat te voorkomen hadden ze dat geld toch op de eerste plaats witgewassen, veelal via het Verenigd Koninkrijk, lees ik. Er werd onder andere Europese politici mee omgekocht in ruil voor positieve verhalen over Azerbeidzjan. Het NRC noemde dit, in navolging van de European Stability Initiative (ESI) – die deze onwelriekende zaak naar boven haalde – kaviaardiplomatie.

Integriteitskwesties
En wat ik nog het meest schandalig aan deze hele affaire vind: de Italiaan Luca Volonté – zo op internet te zien nog niet de de eerste de beste – die meer dan 2 miljoen dollar ontvangt en vervolgens binnen de Raad van Europa tegen een rapport over de blijkbaar belabberde mensenrechtensituatie in Azerbeidzjan stemt. En de Duitser Eduard Lintner die nadat hij blijkbaar zo’n 800.000 euro had gekregen suggereerde dat het allemaal wel mee zou zijn gevallen met de onrechtmatigheden tijdens de verkiezingen in Azerbeidzjan. Die zakken is het, sinds deze hele affaire bekend is, hopelijk onmogelijk gemaakt om nog enige vorm van invloed uit te oefenen, binnen Europa of waar dan ook. Maar dat betwijfel ik, gezien Europa’s gebrekkige daadkracht inzake eerdere integriteitskwesties.

Nieuwswaarde
Ik heb zelfs sterk het vermoeden dat een zekere vorm van integriteit niet langer – mocht dat al ooit het geval zijn geweest – als onmisbaar wordt beschouwd binnen – in elk geval – de Europese politiek. Ik vind dat pas als deze heren écht door het stof zijn gegaan, ze langzaamaan weer iets van het verloren gegane vertrouwen kunnen herwinnen. Maar – zoals gezegd – ik vrees het ergste. Ík kon het betreffende nieuwsbericht na een paar uur al niet meer vinden op de NOS site. Dat de ‘limonadewesp’ veel meer overlast geeft, heeft blijkbaar meer nieuwswaarde dan dit gebrek aan integriteit en een miljoenen- zo niet miljardenomkoping bij relatief belangrijke Europese politici. Een eerder bericht over het gesjoemel met pensioenen door de Europarlementariërs kon ik ook al snel niet meer op internet vinden. Nee, mogen we wat lichter verteerbaar nieuws ontvangen, zoals over de gepubliceerde naaktfoto’s van Kate Middleton? Ik heb namelijk toch al zo’n gestrest leven.

Leen-onderzoeksjournalistiek
Dit keer had ik het nieuwsitem echter snel naar mijn bureaublad gekopieerd, alvorens het achterhaald en in de vergetelheid gedrukt zou worden door andere wetenswaardigheden. Vandaar dat u dit item van de NOS site er nog even zelf op na kunt slaan. Of het wel allemaal klopt wat ik hierboven zeg. Ik ben tenslotte ook maar een mens. En ik doe trouwens ook slechts aan leen-onderzoeksjournalistiek, ik leen mijn bronnen van het nieuws van o.a. de NOS site, zonder al die bronnen zelf te checken. Waarschijnlijk kun je spreken van een bron van een bron van een bron. Bijna geroddel, en in elk geval niet echt first hand info, maar toch.

Slechterikken
Ik las wel nog in het artikel van het NRC dat er nu tegen Volonté een onderzoek loopt van de Italiaanse justitie, en ik kwam verder nog wel veel pagina’s op internet (o.a. van Wikipedia) over hem tegen, maar deze waren vooral in het Italiaans, dat ik echter helaas niet machtig ben. En over Eduard Lintner las ik op internet (maar ja?) dat er zelfs een feest voor gegeven was om hem te bedanken voor gedane arbeid. Ja, ja. En dat hij het zelfs schopte tot staatssecretaris was van Binnenlandse Zaken in Duitsland. En nu dan? Het ‘mag ik even cashen?’, was blijkbaar aangebroken voor beide heren. Nee, voor mij zijn het bijzonder overtuigende slechterikken uit een Kuifje-verhaal. Dat dan weer wel.

Ed was in zijn jonge jaren directeur van een afkickcentrum, deed verschillende andere dingen, en was uiteindelijk uitvoerend directeur van een succesvol voedingssupplementen bedrijf, totdat hij in 2011 getroffen werd door een herseninfarct en gediagnosticeerd werd met een locked-in syndroom. Sindsdien is hij herstellende, revalideert veelal, houdt zich onledig met dit blog, en hield zich daarnaast de eerste jaren bezig met de vertaling van enkele boeken over een bepaalde natuurlijke aanpak van kanker, ontwikkeld door een Britse groep wetenschappers.
Posts created 138

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Related Posts

Begin typing your search term above and press enter to search. Press ESC to cancel.

Back To Top