Aandacht

ADM
We waren zondag, naast dat we andere dingen deden, ook bij het Jet Lag festival op het ADM terrein. Het vroegere terrein van de Amsterdamse Droogdok Maatschappij. Dat ligt in het noordwesten van Amsterdam, maar wel nog aan de zuidkant van het Noordzeekanaal, pal aan het water. Eigenlijk net buiten mijn normale actieradius, maar gelukkig voor deze rolstoeler: het busje komt zo.

Culturele vrijhaven
Zij – de bewoners denk ik – beschouwen dit als een culturele vrijhaven. Dat dekt zo ongeveer de lading ook wel vind ik, want ik keek mijn ogen uit. Het boeide me meer dan een museum – wat ik toch al gauw ouwe meuk pleeg te vinden. Ouwe meuk was dit, afgezien van de oorspronkelijke, en provisorisch en alternatief opgelapte architectuur bepaald niet, alhoewel het toch vooral een kijkje biedt in de etalage van de zelfkant van alternatief en creatief Amsterdam. En waar NDSM en PLEKK, om er maar eens wat te noemen, inmiddels behoorlijk walgelijk en tamelijk afgezaagd geïnstitutionaliseerd zijn – hip maar wél onder moeders vleugels – is er op het ADM terrein nog veel rauws en alternatiefs te vinden. Met de nadruk op rauw.

Vliegende vis
Rauw creatief bijvoorbeeld, zoals een grote, oude, houten, omgekeerde sloep die een nieuwe functie heeft gekregen als gebouw. Waar de bezoekers in en uit lopen en zelfs bovenop klauteren. Of een grote (ter grootte van een klein vliegtuig), metalen graat van een vliegende vis, die nooit gemaakt was om écht te vliegen. Gerecyclede ouwe meuk. Hergebruik heet dat. De circusvoorstelling die wij – en velen met ons – bezochten (één van de talloze die er waren) werd een work in progress genoemd, en bestond uit allerlei aan elkaar geplakte melige maar zeer acrobatische scènes waarin het onderling verband volgens mij ver te zoeken was. Heerlijk puberale onzin! En ook een beetje een nieuwe vorm van theater.

Bilbao
Vroeger droomde ik eens een keer over een statig oud gebouw, volgens mij was dit gesitueerd in Bilbao, en dat in die droom volledig hergebruikt en gemoderniseerd, een nieuwe bestemming had gekregen in het stads- en straatbeeld. Deze fushion tussen oud en nieuw, tussen vroeger en nu, en die me altijd sterk heeft aangetrokken, was ook hier nooit ver weg. Oude architectuur, oude gewoontes en oude functies, die desnoods met geweld in het hier en nu gesleept en/of hergebruikt worden. Een raakpunt van verleden, heden en toekomst. Als je het verloop van de tijd als een rechte lijn tekent, dan bevindt zich dit aan het uiterste uiteinde ervan, daar waar die lijn ophoudt en de toekomst wordt.

Aandacht
Een interessant gegeven – wáár zit iemand met zijn aandacht? Hetzelfde geldt voor een cultuur. Willen we behaalde overwinningen vooral behouden, of gaan we – hups – de toekomst in? En dan maar zien waar we uitkomen? Die verschillende dingen waarmee mensen en culturen mee bezig kunnen zijn, vind ik erg boeiend. En dit streven, de richting waar we met zijn allen of afzonderlijk heen willen, geeft volgens mij ook wel aan hoe gezond een individu of samenleving is. Ik was eens in Stockholm net nadat ik in Spanje was geweest. Zweden vond ik rijk, vadsig en decadent, nothing happening. Spanje was daarentegen arm, keihard werken (zou je misschien niet verwachten), overleven, en vol oude gewoontes die er halsstarrig in stand worden gehouden. Ik was toen blij in Nederland te wonen en nu – na mijn handicap – al helemaal. Mijn vóór die tijd avontuurlijke levensstijl was met handicap wel behoorlijk getemperd.

Science fiction
Het bezoek hier had overigens ook wel iets van een science fiction film die ik ooit gezien heb, met aliens met rare koppen in verder aardse uitdossingen. Die film waarin verleden, heden en toekomst tegelijkertijd een rol spelen. Met shots nog van straatopnames van een bonte verzameling buitenaardse bewoners? Niet helemaal vreemd, wél een beetje van de wereld?

Ed was in zijn jonge jaren directeur van een afkickcentrum, deed verschillende andere dingen, en was uiteindelijk uitvoerend directeur van een succesvol voedingssupplementen bedrijf, totdat hij in 2011 getroffen werd door een herseninfarct en gediagnosticeerd werd met een locked-in syndroom. Sindsdien is hij herstellende, revalideert veelal, houdt zich onledig met dit blog, en hield zich daarnaast de eerste jaren bezig met de vertaling van enkele boeken over een bepaalde natuurlijke aanpak van kanker, ontwikkeld door een Britse groep wetenschappers.
Posts created 138

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Related Posts

Begin typing your search term above and press enter to search. Press ESC to cancel.

Back To Top