Ecologisch tapdancen

Lijken
Wist u dat wij over lijken gaan? Zodat wij onze H&M-, Primark-, Zara- en andere spulletjes voor weinig geld aan kunnen blijven schaffen? Daar zal ík dus nooit meer iets gaan kopen. Maar er zullen wel veel meer bedrijven zijn die zo opereren. Voor hun Fast Fashion worden in Bangladesh en in andere ontwikkelingslanden namelijk mensonwaardige omstandigheden in stand gehouden. Willens en wetens, en in stand gehouden. Voor hún winst, of toch tenminste voor dat handjevolle, toch al fenomenaal rijke patsers.

Fast Fashion
Die stellen gewoon dat een broek maximaal 5 euro of iets dergelijks mag kosten. Of dat ze anders ergens anders heen zullen gaan. Dan knijpt het management van zo’n sweatshop vervolgens haar naaisters wel uit. Om toch tegen die prijs te kunnen leveren. Dat gebeurt dan desnoods met geweld. Begrijpt u trouwens wat er bedoeld wordt met Fast Fashion? Dat betekent dat er elke week weer iets nieuws in de winkel ligt. Dat was niet zo lang geleden nog slechts vier keer per jaar. Verschrikkelijke toestanden heeft dit tot gevolg, door de hele lage lonen die betaald worden voor het maken van die spullen, en de enorme milieuvervuiling, en dat voor ons goedkope jurkje of T-shirt. En ook al geen pensioenregeling. Maar wél enorme bergen weggegooide kleding die moeilijk vergaan (wat zo’n tweehonderd jaar duurt). En chroomoxide in de rivier, waardoor kanker, geelzucht en andere aandoeningen welig tieren. En er is ook andere onveiligheid zoals instortende sweatshops. En boeren die massaal zelfmoord plegen. Of ouders die hun eigen kinderen in de steek moeten laten om zelf in zo’n naaiatelier, zo’n sweatshop, te kunnen werken.

Rechtvaardigen
In plaats van een ecologische voetafdruk van een bepaalde grootte, kunnen we het beter hebben over een ecologische plundertocht. Dingen die we we vandaag de dag zelf nooit meer zouden accepteren in óns leven. En die zijn daar dan heel normaal. Maar eigenlijk blijft dit gemakkelijk aan óns zicht verborgen. Het gebeurt zó ver weg van ons bed en ook nog eens helemaal aan het begin van de productieketen. Wij zien alleen maar dat jurkje of dat T-shirt dat uiteindelijk naar ons lonkt in de winkel. En we maken ons verder niet al te veel zorgen over hoe dat gemaakt is. Of we rechtvaardigen dit ook wel ‘knap’. Iemand (volgens mij uit Bangladesh) verwijt ons westerlingen op de eerste plaats dat wij levens negéren (1000 mensen stierven bijvoorbeeld in Bangladesh toen een naaiatelier instortte). Westerse vrouw over de uitbuiting in naaiateliers: ‘…Ik bedoel ze doen hun werk. Er zijn veel ergere dingen die ze kunnen doen…Er is intrinsiek niets gevaarlijks aan het naaien van kleding…’. Man over hetzelfde: ‘…Er zijn plekken waar mensen voor kiezen om te gaan werken…Maar we moeten onthouden dat de mogelijke alternatieven voor deze arbeiders niet ónze alternatieven zijn…’. Ja, ja. En dat van twee Westerse mensen die een pak dragen waarvoor deze naaisters alleen al een jaar lang zouden moeten werken.

Monsanto
Monsanto speelt natuurlijk ook een grote en kwalijke rol op diverse manieren hierin: ze leveren allereerst het genetisch gemodificeerde en gepatenteerde dure zaad, dat elk jaar opnieuw gekocht en gezaaid moet worden (meer dan 200000 Indische boeren pleegden inmiddels zelfmoord, en niet omdat het zo goed ging met hun bedrijf!). Ook zorgen ze met hun bestrijdingsmiddelen voor een enorme milieuvervuiling. En ik ben zelfs tegengekomen dat ze ook weer geneesmiddelen hebben om de aandoeningen te verhelpen die ontstaan door deze milieuvervuiling. Maar mogen wij dan wél even vangen? Hoe dan ook, Monsanto schijnt er altijd bij te winnen. Alleen de mensen en het milieu niet.

Ecologisch tapdancen
Ikzelf ben de laatste tijd ecologisch meer aan het tapdancen – zoals ik het nu maar even vlotweg noem; ik werk wel niet hard aan mijn ecologische voetafdruk, maar ik ben me wél meer bewust van anderen, van mensen in de derde wereld, van hergebruik en van verspilling. Min of meer in lijn hiermee, ben ik van de week gaan eten in de Stadskantine in het Westerpark, wat geloof ik een initiatief is van Guerilla Kitchen of andersom. Zij koken onder andere van wat er over blijft na de biologische markt op het Haarlemmerplein die daar op woensdag is. Hergebruik, dat vind ik geweldig. Onnodige verspilling voorkomen. En we hebben heerlijk veganistisch zitten buffelen. En we hebben ook nog wat hele goede groenten en fruit meegekregen. Wat we voorgeschoteld kregen, zou ook bepaald niet misstaan in een normaal restaurant. Dit levert in tegenstelling tot Fast Fashion wel echte winst op voor de consument. Een voorbeeld van hoe het ook kan.

The True Cost
Over Fast Fashion zag ik trouwens een goede documentaire: The True Cost, en bovenstaande gegevens kwamen veelal hier uit vandaan, waarvoor mijn dank. Deze gaf mij een goede ecologische trap onder mijn kont.

Ed was in zijn jonge jaren directeur van een afkickcentrum, deed verschillende andere dingen, en was uiteindelijk uitvoerend directeur van een succesvol voedingssupplementen bedrijf, totdat hij in 2011 getroffen werd door een herseninfarct en gediagnosticeerd werd met een locked-in syndroom. Sindsdien is hij herstellende, revalideert veelal, houdt zich onledig met dit blog, en hield zich daarnaast de eerste jaren bezig met de vertaling van enkele boeken over een bepaalde natuurlijke aanpak van kanker, ontwikkeld door een Britse groep wetenschappers.
Posts created 138

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Related Posts

Begin typing your search term above and press enter to search. Press ESC to cancel.

Back To Top