It’s a PR world

Shiatsu
Ik luisterde vandaag naar de radio. Tijdens de wekelijkse shiatsu behandeling. De ontspanning die dit teweegbracht, deed mijn aandacht losjes dwarrelen over de verschillende dingen van de dag, en mijn nogal losgeslagen fantasie ging af en toe behoorlijk op de loop.

It’s a PR world
Zo hoorde ik tijdens het reclameblok iemand iets uitbraken over de ‘Grill Academy’ – dit vast ter meerdere eer en glorie van iemand’s expertise op de barbecue. De shiatsu-therapeut legde vervolgens de link met de Trump University. En ik dacht: it’s a PR world. Heeft de ‘Grill Academy’ een soortgelijke didactische betekenis, of hebben beide allereerst belang voor de PR? Of gaat het echt zo van: wat voor opleiding heeft u genoten?; de Grill Academy; ‘wauw!’, waarna er een prachtige carrière voor u in het verschiet ligt? Als expert in het bakken van braadworst op de gril, of iets dergelijks – waarin u zich maar ook heeft gespecialiseerd. Zoals ik al zei, beide zijn waarschijnlijk voorbeelden van it’s a PR world. Want wordt u behalve een uitgelezen expert in de barbecue dan ook op de een of andere manier meer bedreven in de aanpak van uw leven? Of wat dacht u bijvoorbeeld van een auto die aan de man gebracht wordt als ware dit een succesvol en vaardig bestuurder i.p.v. dat dit voertuig er zélf een nodig heeft? Dat vind ik helemáál het verafgoden van domme stoffelijke zaken: jíj bent misschien a nobody, maar je auto is tenminste een geslaagd zakenman.

Trump University
De Trump University is na drie rechtszaken en zo’n 150 negatieve schriftelijke verklaringen die erover zijn afgelegd door studenten – en ondanks de altijd aanwezige advocaat met grote bek die het een en ander wil ontkennen (wat trouwens inmiddels een door Trump gedeponeerd handelsmerk lijkt te zijn geworden) – inmiddels al weer uit de lucht. Wist u dat? Of droeg deze ‘University’ in uw gedachten toch nog bij aan Trump’s ‘faam’? It’s a PR world.

Communicatie
Veel geschreeuw en weinig wol, is aan de orde van de dag. Zodanig, dat ik me in een eerder stukje afvroeg: waar heb jij überhaupt leren léven? Ik kom regelmatig mensen tegen met de communicatieve vaardigheden of omgangsvormen van een hark, aan wie deze vraag dan ook gesteld zou kunnen worden. Ik denk steeds meer dat kinderen op jonge leeftijd zouden moeten leren communiceren waarbij ze écht dingen onder ogen leren zien en bevestigen en dergelijke. Zodat ze in elk geval in staat zullen zijn hun positie in de ruimte te handhaven. En niet bij het minste of geringste omver geblazen worden, bijvoorbeeld als ze weer eens geconfronteerd worden met onzin die ze moeten leren of met beroering uit hun omgeving.

Intelligentie
Ikzelf heb altijd gevonden dat mijn intelligentie is afgenomen naarmate ik meer onderwijs heb genoten. Dat zegt volgens mij toch wel iets over dat onderwijs. Ik kan het natuurlijk best mis hebben, maar ik denk toch nog het meest geschitterd te hebben als ‘ruwe diamant’ vóór en ná mijn onderwijs. Maar als kind was ik toch vooral een speelbal van de ongeleide projectielen om me heen; zo had ik bijvoorbeeld in mijn eerste jaren tijdens mijn carrière als misdienaar een uiterst strenge pastoor – die me na de kerkdienst liet nablijven om mij te perfectioneren in het eucharitisch ritueel – en ook een nogal grillige en daarom vrij onveilige vader. Die had ik nu zeker naar bed gestuurd als hij één van zijn buien had, met de mededeling maar terug te komen als hij zich weer normaal zou kunnen gedragen binnen het gezin. Maar ja, vroeger overdonderde mij dit natuurlijk veel meer. Veilige omgeving en zo.

Wortel
Met de pastoor-zonder-humor had ik veel minder moeite. Toen ik tijdens de eucharistieviering als vijf- of zesjarige eens in de kerkbanken zat en de kapelaan de communie aankondigde, riep ik door de hele kerk heen: doe mij maar een wortel!, waarmee de toon van mijn tegendraadsheid voor het verdere verloop van mijn leven wel gezet werd. Ondanks de kanarie die ik cadeau kreeg voor mijn eerste communie. Want de ketter in mij was toen al geruime tijd geboren. En inmiddels ben ik – hoewel toch echt wel religieus – behoorlijk van God los.

Illusie
Ik heb overigens geen enkel verwijt aan de hoofdrolspelers uit mijn jeugd. Ik ben uiteindelijk zélf verantwoordelijk voor mijn eigen staat van zijn, vrees ik. Wel geloof ik dat een vrije en veilige communicatie bij ons thuis een tamelijke illusie was. En dat heeft zijn sporen bij ons kinderen zeker achtergelaten. Dat blijft ook hangen.

Ed was in zijn jonge jaren directeur van een afkickcentrum, deed verschillende andere dingen, en was uiteindelijk uitvoerend directeur van een succesvol voedingssupplementen bedrijf, totdat hij in 2011 getroffen werd door een herseninfarct en gediagnosticeerd werd met een locked-in syndroom. Sindsdien is hij herstellende, revalideert veelal, houdt zich onledig met dit blog, en hield zich daarnaast de eerste jaren bezig met de vertaling van enkele boeken over een bepaalde natuurlijke aanpak van kanker, ontwikkeld door een Britse groep wetenschappers.
Posts created 138

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Related Posts

Begin typing your search term above and press enter to search. Press ESC to cancel.

Back To Top