Okapi

Dierentuin

Facebook

Okapi
Okapi

Ik realiseerde me net iets. Ik schrijf nu inmiddels anderhalf jaar stukjes, die ik ook al enige tijd op mijn Facebook account lanceer, d.w.z. elke keer dat ik een nieuw stukje op mijn site heb gezet, laat ik dit even weten op Facebook. Met wisselend succes. Ik wil (natuurlijk?) zoveel mogelijk gelezen worden, en hoewel ik bijna elke dag wel lezers heb, ben ik zelden écht ondersteboven van de bezoekersaantallen. Ik ging bijvoorbeeld tot op heden ook nog nooit viral. Om dan ook maar eens wat te noemen. Maar misschien moet ik wel gewoon niet zeiken. Anderen zullen het veel moeilijker hebben, en zo. Maar hoe dan ook, ik vind het toch relatief hard werken (nou ja – zult u wel denken – dat zal wel meevallen, ik werk immers niet) voor vrij weinig resultaat, hoewel ik natuurlijk wel blij ben met elke lezer.

Inspanning

Is dit een weerspiegeling van het echte leven? Ik had vroeger – vóór mijn herseninfarct – namelijk ook al de overweging dat dingen die ik wilde bereiken of veranderen, mij veel moeite of inspanningen zouden kosten. En ik heb sterk het gevoel dat er een direct verband is tussen die overweging dat dingen me veel moeite zouden gaan kosten en de hoeveelheid moeite die deze dingen mij uiteindelijk gekost hebben. Dat lijkt me eigenlijk nogal onnodig. Werkverschaffing.

Zondagskind

Waarom niet iets wensen dat zich vervolgens ‘gewoon’ zou materialiseren, zonder dat er al die inspanning voor nodig is? Zo van: Sinterklaas leeft tóch nog en hij viert vandaag zijn verjaardag! Zo doen de zondagskinderen het waarschijnlijk ook: ze zullen overwegen dat het hen zus of zo zal vergaan, zonder dat ze  daarbij zullen overwegen dat het hun veel moeite zal kosten om dit voor elkaar te krijgen. En dat heet dan geluk of mazzel of een zondagskindBut maybe there’s more to this than meets the eye. En hebben we er maar een mooie term – zondagskinderen – voor verzonnen.

Ongekend

Maar dit alles was dus niet datgene wat ik me realiseerde. Ik ben op Facebook ook lid van de groep Hersenletsel NAH, restverschijnselen. Nu plaatste ik van de week bij wijze van experiment een boodschap en een verwijzing naar mijn site op die pagina. Niets bijzonders. Maar tot mijn verbazing schoten de bezoekersaantallen direct naar ongekende hoogte. En nog maar weer hoger. Dit had ik nog niet eerder meegemaakt.

Realiteit

Natuurlijk zette mij dit ook aan het denken. Waarom – wat was de reden hiervan? Vanochtend realiseerde ik me in ene dat het waarschijnlijk te maken heeft met de al dan niet gemeenschappelijke realiteit die ik met deze verschillende groepen en mensen heb. Ik deel met de mensen uit de Hersenletsel groep toch dezelfde of een soortgelijke realiteit – handicap en/of hersenletsel – waardoor men in deze groep nieuwsgieriger zal zijn naar hoe iemand – die dus ook een lotgenoot is – het een en ander heeft meegemaakt of doorstaan. Dit mogelijk in tegenstelling tot wanneer men niet iets soortgelijks heeft meegemaakt.

Okapi

Jaren geleden – toen ik nog in het revalidatiecentrum zat – had ik eens bezoek van een bevriend stel. Zij vroegen mij of ik het goed zou vinden dat ze de volgende keer hun zoontje zouden meenemen. Ik antwoordde toen: nee, ik ben geen dierentuin. Ik heb een poosje in Artis gewerkt en meende dan ook de nodige expertise te bezitten om zo’n uitspraak te kunnen doen. Alhoewel tegenwoordig iedereen wel weer alles van me mag weten en me ook weer mag bezichtigen, ben ik tot op zekere hoogte toch nog steeds een dierentuin, maar nu meer met mijn toestemming. Voor de gezonde mensen ben ik toch een soort van dierentuin, rariteit of alien. Om het maar even bij de dierentuin te houden – dit maakt me nu eigenlijk helemaal niets meer uit – maar als ik dan toch een dierentuin ben, kan ik dan wél een uil, een katachtige of een okapi zijn? Beestachtig goed!

Ed was in zijn jonge jaren directeur van een afkickcentrum, deed verschillende andere dingen, en was uiteindelijk uitvoerend directeur van een succesvol voedingssupplementen bedrijf, totdat hij in 2011 getroffen werd door een herseninfarct en gediagnosticeerd werd met een locked-in syndroom. Sindsdien is hij herstellende, revalideert veelal, houdt zich onledig met dit blog, en hield zich daarnaast de eerste jaren bezig met de vertaling van enkele boeken over een bepaalde natuurlijke aanpak van kanker, ontwikkeld door een Britse groep wetenschappers.
Posts created 138

5 thoughts on “Dierentuin

  1. Ja wat idd betreft een doelgroep zo zit de mens in elkaar zal men zich meer kunnen in leven in je verhalen wat betreft hersen infarcten maar jij schrijft niet vanuit je hersen infarct maar vanuit je hart en belevings wereld ik denk dat je van zelf meer lezers gaat krijgen

  2. Jan en ik willen je graag komen bezoeken, lekker lachen over vroeger, lekker roddelen. Hoop dat we gauw een datum kunnen prikken. Ook veel groeten van Gina en Ingrid.

    1. Thanks. Hoe is het met hun? Ik zit trouwens te denken aan volgende week zondag af te spreken. Weet het nog niet zeker; laat het je dit weekend weten. En…groeten terug.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Related Posts

Begin typing your search term above and press enter to search. Press ESC to cancel.

Back To Top